بازی بزرگان

شرمنده، دستم تنگه!

کلاس ما همیشه خلوت است؛ آن‌قدر که خودمان خنده‌مان می‌گیرد چرا برایمان کلاس جداگانه برگزار می‌کنند و یک استاد می‌گذارند بالای سرمان؛ برعکس کلاسهای رشته‌های دیگر که صندلی کم می‌آورند برای نشستن. بعضی دانشجوهای رشته اقتصاد مدام به پول فکر می‌کنند و به این‌که چطور می‌شود با گرانی‌ها و تورم‌ها و کمبودها ساخت. از نظر وضع ظاهری تقریباً سالی یک بار لباس عوض می‌کنند، آن هم اگر بابایشان برایشان لباس مفتکی بخرد!

سعی می‌کنند همیشه آن را تمیز نگه دارند که خب شاید سال دیگر هم نیاز شد! به اعتقاد آنها انگشتهای دست بسیار بهتر از شانه‌های گرانقیمت به موها حالت می‌دهد و همیشه هم مقداری پوست آدامس به همراه دارند! به همدیگر زنگ نمی‌زنند و اس‌ام‌اس هم نمی‌دهند؛ شیوه خاص ابراز علاقه‌شان تک‌زنگ است که هزینه ندارد (البته اگر از هزینه شارژ باتری چشمپوشی کنیم)! آنها ضربان قلبشان با مقدار عددی حقیقی تورم رابطه مستقیم دارد. به هر چیز مجانی بشدت عشق می‌ورزند و با این‌که جیبهایشان پر است از کارت اعتباری و حسابهای بانکیشان آباد است، شکلات و خوردنی و ناهار رستوران و کافی‌شاپ را مدتهاست تجربه نکرده‌اند. اتوبوس را بهترین وسیله حمل و نقل می‌دانند و اگر با تاکسی بیایند دانشگاه و استاد هم نیاید، افسردگی می‌گیرند! تکیه کلام معروفی هم دارند:
نداریم!!

سمانه مالمیر از قم

حواست هست؟ این طنزه‌ها... طنز! گفته تو «کلاس ما» نه کلاسای دیگه، گفته «بعضی» از دانشجوهای این رشته نه همه‌شون؛ شمام که هم جنبه داری هم درک بالا، می‌دونی تو همه قشری هم همه جور آدمی پیدا می‌شه، پس نتیجه می‌گیریم که چییییی؟ بی‌جنبه‌بازی درنیاری بیای بگی آی من دانشجوی اقتصادم و این دانشجوها رو زیر سوال برد و اِوا از علامت تعجبم که تو متنش استفاده کرده و یا دیگه بدتر: چم‌دونم چی و چی و این صوبتا!