کوچ بهاره یک هنرمند خلاق

جنگوک که موسیقی را به طور آکادمیک آغاز کرده بود عشق و ارادت ویژه‌ای به موسیقی محلی ایرانی داشت و همیشه آن را مقومی برای موسیقی ملی ایران می‌پنداشت و در این زمینه و بنا به چنین ضرورتی بود که از همان اوان کار پژوهش‌های خود را در موسیقی محلی ایرانی آغاز کرد و درست در زمانی که هیچ‌کس به موسیقی محلی بهایی نمی‌داد ترانه‌های محلی فارس و جهرمی و صابوناتی‌ها را آغاز کرد با تنظیمی زیبا و در خور که یادگاری از دل‌مشغولی‌ها و تعلقات او به ولایتش، فارس و لار است. اما «مال کنون» یا کوچ، پژوهشی دیگر از همان دست بود که اتفاقی بزرگ در موسیقی محلی محسوب شد و به عنوان پرفروش‌ترین کاست محلی هنوز نیز هواخواهان بسیاری دارد که هرگز کهنگی نمی‌پذیرد و به روح و جان آدمی آرامش می‌بخشد.

«مال کنون» اشارت‌بخش و مژده‌دهنده حیات مجدد خواننده بزرگ و اصیل بختیاری (‌ بهمن علاءالدین)‌ نیز بود، جنگوک پژوهش‌های دامنه‌داری را از مدت‌ها قبل در ثبت و ضبط موسیقی بختیاری و در دامنه‌ها و قلل مرتفع این سرزمین انجام داده بود و به دنبال کسی می‌گشت که این آواها و نواهای گمشده را ماندگاری بخشد و سرانجام آشنایی با «علاءالدین» که از سلامت لهجه و اصالت موسیقی بختیاری برخوردار بود زمینه این امر را محقق ساخت و «شلیلی» را که او خواند هرگز در تاریخ موسیقی بختیاری تکرار نخواهد شد، نوایی غمگین و نوستالژیک که بر بستری از اندوه و دلدادگی حریرگون می‌لغزد و داغ خاموش عشقی را نجیبانه تداعی می‌کند.

«بهمن علاءالدین» که مدت‌ها خاموشی گزیده بود تمایل و رغبتی به دیگرباره خوانی نداشت و حتی از طرح نام خود سرباز می‌زد، به همین خاطر جنگوک با اصرار نام مستعار «مسعود بختیاری» را به تاسی از نام یکی از هنرمندان گروه «مسعود شناسا» انتخاب کرد و در بروشور کاست نوشت ولی شنیدن صدای بهمن‌ علاءالدین با نام تازه بار دیگر همه را به صرافت خواننده قدیمی انداخت و جان تازه‌ای به موسیقی بختیاری بخشید. مال کنون دیری نگذشت که به اقصی نقاط ایران ره یافت و حتی اقوام دیگر ایرانی نیز از این اثر به گرمی استقبال کردند. اما ثمره این بدعت و همکاری موجب خلق و پیدایی شاهکار دیگری شد که این رویه را برای همیشه تثبیت کرد؛ «هی‌جار»

جنگوک بعدها آثار دیگری در زمینه موسیقی سنتی پرداخت که در نوع خود واجد ارزش‌های بسیار است اما او هرگز تعلقات و دلبستگی‌های خود را به موسیقی محلی از دست نداد و همواره آثارش از رنگ و بوی اصالت‌های بومی و اقلیمی سرشار است. بعدها همکاری او با علیرضا افتخاری و ترانه‌های محلی دستاوردهای ارزشمندی را به موسیقی محلی هدیه داد که هر کدام شایسته تقدیر است.