برگزار می‌کنم، ضرر هم می‌دهم!

روحیه جوانانه و بلندپروازانه‌تان هیچ جوره قبول نمی‌کند که در آینده هنرمند صاحب سبک و صاحب‌نامی نخواهید شد و اصلا برای همین هم هست که رشته ریاضی را رها کرده و به رغم همه مخالفت‌های خانواده خودتان را وقف نقاشی کرده‌اید. حالا می‌دانید اولین راه رسیدن به این رویاهای دست‌یافتنی برگزاری نمایشگاه است؛ نمایشگاهی با یک مراسم افتتاحیه آبرومند که نه باشکوه باشد و پرتجملات که بر روح هنری حاکم بر نمایشگاهتان اثر بد بگذارد و کارهایتان را در حد یک سری کار بازاری پایین بیاورد و نه‌چندان حقیرانه که ارزش کارهایتان را در نگاه بازدیدکننده‌ها پایین بیاورد.

احتمالا آنقدر به خودتان اعتماد دارید که نمایشگاه‌تان را پر از بازدیدکننده تصور کنید و اگر نخواهید خیلی هم غلو کرده باشید دست‌کم تعداد بازدیدکننده‌ها را در حد قابل قبولی تصور می‌کنید. به هر حال برای هر هنرمندی در هر سن و سال و با هر میزان از تجربه و سابقه، برگزاری نمایشگاه مطمئن‌ترین راه عرضه کردن هنرش است. با این‌که گسترش اینترنت و پیشرفت‌های کامپیوتری کارها را ساده کرده و هر هنرمندی مخصوصا جوان‌ترها امکان ارائه آثارشان را در این شبکه بزرگ جهانی دارند، اما روش سنتی برگزاری نمایشگاه، همچنان اولویت اول هنرمندان است.

اگر نمایشگاه‌اولی هستید باید از همین حالا بگویم که اوضاع برایتان فرق می‌کند و کارتان سخت‌تر است. گالری‌دارها چندان تمایلی به برگزاری نمایشگاه اول هنرمندان ندارند. البته گالری‌هایی هم که مخصوص دانشجویان و جوان‌های هنرمندی که آنقدرها پول ندارند وجود دارد. با این حال برای پیدا کردن یک گالری خوب که تا حد زیادی بازدیدکننده‌هایتان را تضمین کند کار مشکلی است. مگر از سر اتفاق گالری‌ای را پیدا کنید که دلش برای فرهنگ و هنر مملکت می‌سوزد و همانقدر که فروش نمایشگاه‌ها برایش اهمیت دارد، بها دادن به جوان‌ها را هم یکی از اهدافش قرار داده است. البته این هم بستگی به همت شما دارد. این‌که آیا آثار هنری‌تان در حد و اندازه‌ای هست که شایستگی‌اش را به گالری‌دار ثابت کند یا نه.

با این‌که برگزاری نمایشگاه‌های انفرادی مورد علاقه هنرمندان مخصوصا جوان‌ترهاست، اما اگر در قدم اول در یک نمایشگاه گروهی کارهایتان را ارائه کنید، آمادگی بیشتری برای برگزاری نمایشگاه انفرادی‌تان خواهیدداشت.

غزاله 20 ساله است. در هنرستان نقاشی خوانده و در دانشگاه رشته گرافیک را انتخاب کرده است. او تعدادی نقاشی رنگ روغن دولته و سه‌لته را برای نمایشگاهش آماده کرده تا در کنار کارهای آبرنگش به نمایش بگذارد. البته برای آماده کردن کارها علاوه بر اعضای خانواده‌اش یکی دو نفر از دوستان دانشگاهش را هم از یک ماه قبل از نمایشگاه به کار گرفته و خلاصه آب و باد و مه خورشید و فلک در کارند تا او بتواند نمایشگاه دلخواهش را برگزار کند. او پیش از این در دو نمایشگاه گروهی با تعدادی از هم‌دانشگاهی‌هایش شرکت کرده و این اولین تجربه او در برگزاری نمایشگاه انفرادی است.

غزاله می‌گوید: «برگزاری نمایشگاه برای ماها که اولین بارمان است و جوان هستیم کار سختی است. کمتر گالری‌دار اسم و رسم‌داری حاضر می‌شود کارهای ما را نمایش بدهد. گالری‌های کوچک و گمنام هم با این‌که راحت‌تر ما را قبول می‌کنند اما نگرانی کم بودن بازدیدکننده را به دل آدم می‌اندازند.»

اگر می‌خواهید نمایشگاه اولتان را برگزار کنید پیشنهاد اساتید و هنرمندان باتجربه‌تر این است که حتما سری به نمایشگاه‌هایی که دوستان هم‌دانشگاهی‌تان یا هنرمندان جوان دیگر برگزار می‌کنند بزنید. ایرادهای نمایشگاه‌های آنها را دربیاورید و یاد بگیرید که در یک مراسم افتتاحیه باید چه کار کنید. این‌که یک سال در خانه بنشینید، دائم رنگ بر بوم بپاشید یا در تاریکخانه سرپا بایستید و عکس‌هایتان را به بند آویزان کنید، بعد هم از همانجا مستقیم کارهایتان را بار وانت کنید و به نمایشگاه ببرید از آن کارهایی است که اصلا پیشنهاد نمی‌شود. برای برگزاری نمایشگاه اول، باید دست‌کم 15 ـ 10 نمایشگاه دیگر را دیده باشید.

باید کارهای خوب و قابل ارائه‌تان از یک حد نصب قابل قبولی برخوردار باشد. وقتی تعداد کارهایتان به‌ اندازه‌ای رسید که بتواند یک گالری کوچک را در یک چیدمان استاندارد پر کند، تازه باید به فکر پیدا کردن گالری مناسب باشید. بلندپروازی را کنار بگذارید و با خودتان روراست باشید. نسبت به هنرتان نگاه واقع‌بینانه‌ای داشته باشید. دیده‌اید هنرمندان جوانی را که کار هیچ‌کسی را جز خودشان قبول ندارند؟ اگر جزو این دسته‌اید باید از همین حالا منتظر یک شکست بزرگ باشید. خیلی از هنرمندان جوان بعد از برگزاری نمایشگاه اول که در بسیاری موارد آنقدرها موفقیت‌آمیز نیست، دچار سرشکستگی می‌شوند و کارشان به نمایشگاه‌های دوم و سوم نمی‌کشد. یا در میوه‌فروشی پدر به‌طور موقت مشغول به کار می‌شوند و چند سال بعد میوه‌فروشی خودشان را یک کوچه بالاتر علم می‌کنند و یا در آزمون‌های ورودی بانک شرکت می‌کنند یا حسابدار شرکت تولیدکننده درب‌های الکترونیکی می‌شوند. اگر می‌خواهید کارتان به آنجا نکشد، پیش از برگزاری نمایشگاه از یکی از استادان نظرخواهی کنید. کارها را به او نشان بدهید و بخواهید که بی‌رودربایستی بهتان بگوید که آیا برای برگزاری نمایشگاه آماده هستید یا نه.

یادتان باشد که با برگزاری هر نمایشگاه درواقع نتیجه مدت‌ها تلاش و کندوکاوتان در دنیای هنری که به آن مشغولید را نمایش می‌دهید. پس در انتخاب آثاری که قرار است ارائه کنید دقت لازم را به خرج بدهید. اگر هنوز آمادگی لازم را برای برگزاری نمایشگاه ندارید بی‌خیال برگزاری‌اش شوید یا این‌که زمانش را به تاخیر بیندازید. به خودتان که دیگر نمی‌توانید دروغ بگویید. می‌توانید؟

گالری مورد نظرتان را انتخاب کنید. اگر می‌خواهید سراغ یک گالری مشهور بروید و آثارتان هم در حد استاندارد آن گالری هست، تازه باید مدتی را در نوبت و انتظار بگذرانید.اینجور گالری‌ها از همان اول سال تکلیف همه هفته‌هایشان را مشخص می‌کنند و این‌طور نیست که هر زمان اراده کردید بتوانید نمایشگاه‌تان را آنجا برگزار کنید. درباره گالری‌های کوچک و گمنام اوضاع کمی بهتر است. یکی دو ماه نهایت زمانی است که باید منتظر بمانید. به هر حال در هر گالری که بخواهید کارهایتان را ارائه کنید، ابتدا باید نمونه آثارتان را در یک سی‌دی تحویل آنها بدهید تا درباره‌تان تصمیم‌گیری کنند.

یکی از مهم‌ترین قسمت‌های کار، نحوه چیدمان آثار است. با این‌که اغلب گالری‌ها خودشان این وظیفه را برعهده می‌گیرند اما بهتر است خودتان هم بر این روند نظارت داشته باشید و از حق اظهارنظر کردن کوتاه نیایید. هرچه باشد این نمایشگاه بیشتر از آن‌که بر آینده کاری گالری تاثیر بگذارد بر آینده هنری شما موثر است.

برای مراسم افتتاحیه حتما کارت دعوت تنظیم و آماده کنید. در این دعوت‌گیری اساتید و هنرمندان خوبی که می‌شناسید را فراموش نکنید. با این‌که حضور اعضای خانواده و فامیل خوب است، اما بهتر از آن حضور تعدادی هنرمند است که بتوانند درباره کارهایتان نظر کارشناسی بدهند. یادتان باشد از آدم‌های پولداری که هنر را دوست دارند هم نام تعدادی را در لیست دعوتتان بگنجانید. البته اگر قصد فروش آثارتان را دارید.