لزوم تسهیلات برای خرید بانک

چند وقت پیش در خبرها آمده بود که یکی از چهره‌های اقتصادی (که لزومی به آوردن نام ایشان نیست) اقدام به خرید سهام دو بانک چینی کرده است که خوشبختانه این خبر توسط ایشان در نطفه تکذیب و از سوی ایشان اعلام شد که «من نه بانکی خریده‌ام و نه پول آن را دارم. از طرفی، چینی‌ها هم سهم خود را نمی‌فروشند.»

در حاشیه خبر: همیشه این طور شایعات واهی در اطراف شخصیت‌های مملکت بوده و تازگی ندارد؛ اما محض خالی‌نبودن عریضه و محکم‌کاری، چند نکته‌ای را به اختصار در این حاشیه عرض می‌کنیم:

1ـ صواب خرید بانک: خرید بانک خارجی از سوی کسانی که توانایی‌اش را داشته باشند، نه تنها بد نیست که خوب هم هست. بخصوص اگر صرف رونق بازار داخلی شود. دل‌ها بسوزد برای آن برادری که نمی‌تواند و ندارد که اقدام به خرید حتی یک دانه بانک کند.

2ـ لزوم تسهیلات دولتی: دولت همچنان که برای وام‌بگیران تسهیلات قائل شده، انصاف و عدالت حکم می‌کند که برای بانکداران عزیز نیز امکانات و تسهیلات مناسبی را در نظر بگیرد. امان از آه آدم ندار!... گر خود نبرد، برنده را تیز کند.

3ـ کمک‌های مردمی: همیشه نباید فقط از دولت چشم کمک داشت. پس کمک‌های مردمی کجا رفته؟... خریداران بانک که از هر نظر مستحق باشند، می‌توانند روی کمک‌های مردمی نیز حساب کنند؛ خصوصا کسانی که خوشه‌اولی هستند و یک چشمشان را امروز باز می‌کنند، چشم دیگرشان را فردا (اگر فردا تعطیل باشد، پس‌فردا).

4ـ پرس و جوی بیخود: آدم وقتی که پول خرید بانک ندارد، نباید بیخود وقت ارزشمندش را هدر بدهد و برود آنقدر پرس و جو کند که بفهمد مثلا چینی‌ها سهم بانک خود را نمی‌فروشند. نداشتن که مطرح باشد، اصل قضیه منتفی است و کسب اطلاعات جنبی و جانبی، از بیخ فایده‌ای ندارد.

خود بنده در روز، صدتا بانک می‌بینم، اما چون در ته جیبم مورچه بالانس می‌زند؛ یک بار هم نرفتم از مسوولان آن بانک‌ها بپرسم که آیا بانک خود را می‌فروشند؟... با کارمندانش چقدر، بدون کارمندانش چقدر؟!