فیلم دیدن در خانه با اعمال شاقه

ظاهرا بازار عرضه و تولید این آثار هم خیلی داغ است، چرا که با تیراژهای مناسبی پخش می‌شوند تا جایی‌ که می‌توانید فیلم مورد علاقه‌تان را حتی از بقالی سرکوچه‌تان هم تهیه کنید.

اما موضوعی که می‌خواهم بگویم به این اتفاق خوب یعنی دردسترس بودن این آثار از راه قانونی در کمترین زمان ممکن مربوط نمی‌شود، بلکه کیفیت تصویری نامناسب و بسیار پایین و دور از شأن برخی از این آثار است که مخاطب حرفه‌ای را دلزده می‌کند.

عجیب است که تقریبا تمام این آثار تازه اکرانشان تمام شده یا اصلا با نیت پخش از شبکه‌های ویدئویی ساخته شده‌اند، اما کیفیت تصاویر بعضاً آنقدر کدر و مخدوش است که بعضا اصلا قابل دیدن هم نیستند.

در جایی که یکی از عمده‌ترین شعارهای شبکه‌های ویدئویی کیفیت برتر این آثار نسبت به آثار غیرمجاز است، تنها چیزی که بعضا اصلا وجود خارجی ندارد همین کیفیت آثار مجاز شبکه ویدئویی کشور است.

از این جهت به نظر می‌رسد شبکه ویدئویی کشور باید یک بازنگری جدی برای نگه داشتن همین مخاطب موجود در سطح کشور بکند. لااقل روی کاغذ استنباط می‌شود نباید کار خیلی سختی باشد که بتوان مخاطب را از این نظر راضی کرد، منتها زیرساخت‌های شبکه ویدئویی به گونه‌ای است که شاید در کوتاه‌مدت نتوان به این نیاز واقعی مخاطب پاسخ گفت: این در حالی است که همچنان بازار فیلم‌های غیرمجاز خارجی با کیفیت‌های فوق‌العاده و قیمت ارزان داغ است. هنوز هم می‌توان فیلم‌های قدیمی و جدید را با کیفیت مناسب از کنار پیاده‌رو خیابان تهیه کرد.

اما نمی‌توان یک فیلم ایرانی را با کیفیت قابل قبول در فروشگاه‌های مختلف شهر، تهیه کرد. واقعیت دارد که همواره بازار عرضه آثار سینمایی ما پاشنه آشیل قضیه بوده‌اند هنوز هم بازار عرضه آثار سینمایی در سالن‌های کشور و نیز محصولات سینمایی که به صورت سی‌دی ارائه می‌شوند، از کیفیت و استاندارد مطلوب دور هستند.

این بلای دامنگیر با دوراندیشی مدیران سینمایی فعلی کشور و البته با پذیرش کمی ریسک احتمالا قابل حل خواهد بود.

اما آنچه مهم است این که «بیننده» امروز را به خاطر سودهای زودگذر از دست ندهیم.

مهدی غلامحیدری/ گروه رادیو و تلویزیون