خودباوری آری، خودفریبی نه

جایگاه ورزش ایران در جهان را همه می‌دانیم. با استانداردهای ورزش دنیا فاصله‌مان زیاد است و شرایط به گونه‌ای است که در آینده نزدیک نمی‌توانیم به حرکت‌های بنیانی امیدوار باشیم، بنابراین برای عرض‌اندام جهانی نباید فرصت‌های به وجود آمده را با غفلت یا رایگان از دست بدهیم. نباید بسادگی از تجربیات عبور کرد. تیم جوانان در سال 2003 در بازی‌های جهانی چه نتیجه‌ای گرفت و سال قبل آن هم پس از 6 سال ما از آن تجربیات به چه نحوی استفاده کردیم؟ در بسکتبال دانشجویان 4 سال قبل هجدهم بودیم و امسال چند پله سقوط کردیم.

تیم جوانان ما بازی‌های برده را به تیم آفریقایی‌ها باخت، اما با اقتدار سوریه را برد. دانشجویان بازی‌های برده را به پرتغال و استرالیا واگذار کردند اما رقبای آسیایی مثل چین و کره جنوبی را شکست داده‌اند. ما هنوز به این باور نرسیده‌ایم که می‌توانیم برخی حریفان جهانی را ببریم. باز اشتباه نشود مقصود بردن آمریکا یا فرانسه نیست بلکه تیم‌های ما باید به گونه‌ای از نظر روحی آماده شوند که باور کنند می‌توانند مصر یا پرتغال را ببرند. اگر اشتباهات پایان بازی نبود الان تیم‌های ما در عرصه پیکارهای جهانی جایگاه خود را بهتر و بیشتر می‌شناختند.

چرا سرمایه‌گذاری چهارپنج ساله باید براحتی از دست برود بدون آن‌که بتوانیم در عرصه جهانی آن‌طور که شایستگی‌اش را داریم عرض‌اندام کنیم؟ بازی‌های جهانی را باید بیشتر بررسی کرد، چون نتایج مربوط به این بررسی‌ها تجربیات آینده را می‌سازد. این نتایج می‌تواند ما را در کسب آگاهی هرچه بیشتر در راستای شناخت از توانایی‌های‌مان یاری کند و نشان دهد در چه اندازه‌ای از بسکتبال دنیا هستیم. از این پس همه باید دست به دست هم بدهیم و با بسیج کردن امکانات و فراهم کردن ابزارها شرایط را برای پیشرفت هرچه بیشتر مهیا کنیم.