دوزخ دانته

بازی «دوزخ دانته» (Dante’s Inferno) را می‌توان بهترین بازی تقلیدی از خدای جنگ تا به امروز دانست که شاید با کمی سرمایه‌گذاری بیشتر می‌شد رقیبی جدی برای این بازی باشد. کسانی که بارها خدای جنگ بازی کرده باشند، با آغاز بازی و اولین حرکات دانته متوجه شباهت بی‌نهایت زیادی دوزخ دانته با خدای جنگ می‌شوند. نوع حرکت دانته، سبک حمله به دشمن‌ها و زاویه‌ دوربین کاملا مشابه با خدای جنگ است. از سوی دیگر، نوع طراحی مرحله و حتی سکانس آغازین بازی هم همه را یاد ماجراهای کریتوس می‌اندازد.

بازی شروع بسیار خوبی دارد. به‌طور کلی اگر بخواهیم نموداری از میزان هیجان و جذابیت بازی بر حسب زمان بکشیم، این نمودار از یک بیشینه‌ بسیار خوب شروع شده و با گذشت زمان مرتب افت می‌کند. یک ساعت اول بازی حرف ندارد. بهترین اکشن‌ها و مراحلی که می‌شود در یک بازی اکشن سوم‌شخص دید در یک ساعت اول بازی دوزخ دانته وجود دارند. همان اول کار یک مبارزه‌ هیجان‌انگیز با فرشته‌ مرگ دارید و سپس به‌سرعت وارد حلقه‌ نهم می‌شوید.

اما همین‌طور که در حلقه‌های دوزخ پیش می‌روید، بازی دچار افت کاملا محسوسی می‌شود. مبارزه‌ها دیگر مثل دقایق اول بازی هیجان‌انگیز نیستند و تنوع دشمن‌ها کمتر و کمتر می‌شود.

در بسیاری از سکانس‌ها وقت شما صرف کشتن موج‌های مختلفی از هیولاهای جهنمی می‌شود که از چپ و راست به صحنه می‌آیند. از طرفی دانته در طول بازی تنها دو سلاح دارد که هردوی آن‌ها را همان اول بازی می‌گیرید. با اینکه می‌شود برای این سلاح‌ها حرکات جدید خرید، اما در نهایت استفاده‌ بیش از حد از آن‌ها در برابر دشمن‌های تمام نشدنی بازی، خسته‌کننده می‌شوند. تقسیم قدرت بین داس و چلیپا اصلا متعال نیست و به‌محض این‌که چندضرب‌های مربوط به چلیپا را بگیرید، می‌توانید از راه دور بدون درگیری مستقیم با دشمن‌ها آن‌ها را بکشید. داستان چندان جالب نیست و از آن‌جایی که به‌صورت غیرمستقیم روایت می‌شود، اصلا نمی‌تواند اثری که مدنظر نویسنده‌ها بوده را روی مخاطبان بگذارد. فلش‌بک‌ها با یک استیل کارتونی خاص روایت می‌شوند که باز هم یادآور فلش‌بک‌هایی هستند که در شماره‌ اول خدای جنگ می‌دیدیم. از نظر شخصیت‌پردازی هم دوزخ دانته تقریبا هیچ حرفی برای گفتن ندارد.

افت در اکشن و روند بازی را می‌شود از روی تعداد غولآخرها و چگالی این برخوردها در نیمه‌ اول و دوم بازی فهمید. در نیمه‌ دوم بازی هیچ مبارزه‌ درست و حسابی‌ای در کار نیست.

پیش از ورود به شهر Dis با یک غول بزرگ مواجه می‌شوید که در کمال تعجب و حیرت هیچ مبارزه‌ای با آن طراحی نشده و در عوض طی یک سکانس خسته‌کننده و کند (که کاملا با ضرباهنگ کلی بازی در تضاد است) باید از این غول سواری بگیرید. حلقه‌ Fraud که مرحله‌ یکی مانده به آخر محسوب می‌شود، تبدیل شده به یک سری مراحل چالشی که معمولا در بازی‌های مختلف به‌صورت مینی‌گیم و جدا از روند بازی اصلی طراحی می‌شوند. تمام این افت‌ها نشان از این دارند که گروه سازنده در طول مراحل تولید به کمبود بودجه برخورد کرده‌اند و مراحل پایانی، به‌خصوص مبارزه نهایی با شیطان، کاملا سرهم‌بندی شده به‌نظر می‌رسند.

از نظر گرافیکی بازی چندان جالب نیست. شکی نیست که در زمینه هنری، هنرمندان بازی دوزخ دانته در خلق جهنم و نحوه‌ مجازات گناهکاران بر حسب گناهان‌شان بر اساس کتاب کمدی الهی موفق بوده‌اند؛ اما در بخش فنی بازی حسابی کم می‌آورد. مدل شخصیت خود دانته اصلا خوب نیست و هر بار در دموهای داخل بازی، دوربین روی چهره‌ او زوم می‌کند احساس می‌کنید با یک کاراکتر دفرم‌ شده طرف هستید.

دوزخ دانته می‌توانست بازی بسیار بهتری باشد. طراحی مراحل بسیار خوب است، معماهای منطقی جالب و خلاقانه هستند، ایده‌ استفاده از چلیپا در کنار یک سلاح سرد در هیچ بازی دیگری دیده نمی‌شود و داشتن دو امتیاز تجربه‌ مختلف برای بخشایش یا کیفر گناهکارانی که در جهنم وجود دارند به خوبی در گیم‌پلی پیاده شده است. اما در نهایت اجرای بازی به‌خصوص در نیمه‌ دوم، به‌شدت کیفیت کلی آن‌را پایین آورده است. شاید اگر می‌خواستیم از روی یک ساعت اول بازی به آن امتیاز بدهیم، امتیاز بسیار خوبی کسب می‌کرد.

دوزخ دانته را می‌شود در کمتر از 6ساعت روی درجه‌ سختی معمولی تمام کرد. تمام نشدن داستان دانته و نقش بستن عبارت «ادامه دارد...» نشان می‌دهد که سازنده‌ها می‌خواهند این بازی را ادامه بدهند. بعید نیست در شماره‌های بعد بخش‌های بزرخ و بهشت کتاب کمدی الهی دانته هم به تصویر کشیده بشوند. دوزخ دانته بازی خشنی است و حتما مواظب باشید تا بازی‌کننده‌های کم سن و سال اطراف شما با این بازی تعامل نداشته باشند.

سید طه رسولی