دیروز و امروز شیرین‌کننده‌ها

رمی‌ها انگور را در ظروف سربی می‌پختند تا طعم شیرین فلزی وارد غذای آنها شود. البته بسیاری به علت استفاده از این روش در شیرین کردن غذا جان خود را از دست دادند. بومیان آمریکای جنوبی از گیاهی به نام استویا استفاده می‌کردند که حاوی مواد شیمیایی است که طعم شیرین دارد، اما در روده انسان هضم نمی‌شود. این روش‌های اولیه برای شیرین کردن غذاها برای جلوگیری از چاقی نبود، بلکه فقط راهی برای شیرین کردن غذا در دنیایی بود که پیدا کردن شکر تصفیه شده آسان نبود.

ساخارین، اولین شیرین‌کننده مصنوعی که در اواخر قرن 19 شناخته شد، بسرعت توانست به شهرت بالایی دست پیدا کند. مالیات‌ها باعث بالا نگه داشتن قیمت بالای آن شد و بازار سیاهی برای آن در اروپا شکل گرفت.

گزارشی در سال 1911 بیان کرد که 129 قاچاقچی ساخارین، فقط در یکی از شهرهای سوئیس به نام زوریج وجود دارد. البته اثر طعمی که از آن در دهان باقی می‌ماند، بسیار لذتبخش است. پس از آن تعداد زیادی از شیرین‌کننده‌ها پابه عرصه گذاشتند مانند سیکلامات، آسپارتام، سوکرالوز که بسیار شبیه سوکروز و خیلی شیرین است و بسیاری شیرین‌کننده‌های دیگر شامل ربیانا که از گیاهی در آمریکای جنوبی مشتق شده است.

حتی با وجود آن که تولیدکنندگان به مرور در تهیه مخلوط‌هایی از این مواد که طعم بهتری داشتند به موفقیت‌هایی دست یافتند، اما توانایی آنها در کمک به ما برای کم کردن کالری مصرفی و تنظیم وزن، مورد سوال قرار گرفت. در تعداد زیادی از مطالعات مختلف که از سال 1980 کار خود را آغاز کردند، آمده است که استفاده مرتب از شیرین‌‌کننده‌های مصنوعی حتی می‌تواند با تحریک اشتها به جای آن که مصرف غذا را کاهش دهد، باعث تشدید خوردن شود، ولی از آنجایی که روش انجام این مطالعات مورد سوال قرار گرفت، تردیدها همچنان ادامه یافت.

اخیرا یک روانشناس علاقمند به اختلالات خوردن به نام گولیدو فرانک برای مقایسه پاسخ مغز به سوکرالوز (شیرین‌کننده مصنوعی)‌ در مقابل سوکروز (قندی که در قند و شکرهای امروزی وجود دارد)‌، این دو را به 12 خانم خوراند.

او غلظت این دو ماده را طوری تنظیم کرده بود که شیرینی هر دو به یک میزان احساس شود و نمونه‌ها نتوانند بین آن دو فرقی قائل شوند، اما وقتی او به پاسخ مغزی آنها توسط تصویربرداری مغزی موسوم به FMRI نگاه کرد، تفاوت واضحی را مشاهده کرد.