اگر فرار نمی کردم کشته می شدم

فنایی در سال 1369 داور بین‌المللی شد و اولین قضاوت بین‌المللی‌اش را در المپیک 1992 بارسلونا به عنوان کمک داور انجام داد. او اولین داور آسیایی بود که در فینال جام جهانی به عنوان کمک داور قضاوت کرد.

تمام حوادث مهمی که در یاد فنایی مانده در چارچوب مستطیل سبز است. او به قول خودش، داوری است که یک روز نزدیک بود در نتیجه قضاوت درستش کشته شود و روز دیگر سر از فینال جام جهانی درآورد.

فنایی در دوران طولانی قضاوتش حادثه زیاد داشته. به گفته خودش قضاوت بی‌حادثه نمی‌شود. اما مهم‌ترین چیزی که به یاد می‌آورد قضاوت بازی منتخب خوزستان و منتخب اصفهان است.

حدود بیست سال پیش. او ماجرا را اینگونه توضیح می‌دهد: بازی در اصفهان برگزار می‌شد و من کمک داور بودم. در دقایق پایانی بازی من به درست گل تیم خوزستان را مردود اعلام کردم. گل آفساید بود و من به درستی تشخیص دادم. ناگهان طرفداران تیم خوزستان به سمت من حمله‌ور شدند. عده‌ای از آنها فنس‌های استادیوم تختی اصفهان را کندند و اگر من فرار نمی‌کردم احتمال کشته شدنم وجود داشت.

او وقتی شرایط را بحرانی می‌بیند تصمیم می‌گیرد به سمت رختکن برود: من به سمت رختکن دویدم. تماشاگرانی که قصد صدمه زدن به من را داشتند پشت سرم می‌دویدند و یکی از آنها از پشت پیراهن مرا گرفت و پاره کرد. خوشبختانه من خودم را به رختکن رساندم و نیروهای امنیتی خودشان را رساندند. بعدها یکی از نیروهای حراست به من گفت که یکی از تماشاچیانی که مرا تعقیب می‌کرده یک قمه بزرگ به همراه داشته است.

فنایی تاکید می‌کند که این موضوع فقط مختص تماشاگران ایرانی نیست: طرفداران در سراسر دنیا ممکن است دچار چنین هیجاناتی شوند.

برای کنترل این هیجانات همه بازی‌ها باید حاشیه امنیتی قوی داشته باشند. وگرنه ممکن است جان انسان‌ها به خطر بیفتد.

اما از این حادثه که بگذریم، او از بهترین اتفاق زندگی اش سخن می‌گوید. از قضاوت بازی فینال جام‌جهانی 94 بین تیم‌های برزیل و ایتالیا: قضاوت حوادث شیرین هم به همراه دارد. من به عنوان اولین داور آسیایی در فینال جام جهانی قضاوت کردم.

این اتفاق برای من یک افتخار و بسیار لذت بخش بود. حالا شما می‌توانید تیتر بزنید، داوری که در یک صحنه به خاطر قضاوت درستش داشت کشته می‌شد، سر از فینال جام جهانی درآورد.