فوتبال سنتی‌ام آرزوست

بی‌شک وقتی هیچ چیز در فوتبال باشگاهی ایران سر جای خود قرار نداشته باشد، شکست 4 بر یک پرسپولیس به تیم شاهین بوشهر را باید طبیعی دانست؛ تیمی که یک مربی قدیمی و اهل فن به نام محمود یاوری را بالای سر خود می‌بیند تا در چنین اوضاع و احوالی، فوتبال سنتی ا‌مان آرزو باشد.

بی‌شک یادتان نرفته که 6 - 5 سال پیش، عذر علی پروین را به صرف اندیشه‌های سنتی‌اش، از روی نیمکت پرسپولیس خواستند تا به اصطلاح فوتبال علمی را در این تیم جایگزین سازند؛ اما دریغ که امروز نه از علم خبری هست و نه از آن هویت همیشگی پرسپولیس!

حقیقت این است که پرسپولیس علی پروین، هویت خاص خود را داشت، بازیکنانش با تعصب خاص بازی می‌کردند و تیم‌های مقابل را برای زدن گل تحت فشار قرار می‌داد از چپ و راست. شاید اگر گل هم نمی‌زد، بسادگی گل نمی‌خورد و حضور یک علی پروین متعصب روی نیمکت کافی بود تا بازیکنان نیز از هیبت حضور او، با تمام وجود در زمین فعل تلاش و خواستن را صرف کنند و به نتایج لازم دست یابند؛ اما امروز نه از آن تعصب خبری هست و نه از بازی منطقی و تاکتیکی، اضافه بر آن‌که احساس نیز بر فوتبال باشگاهی ما و بویژه 2 تیم استقلال و پرسپولیس غلبه دارد تا حکایت امروز این دو تیم و بویژه سرخ‌های پایتخت، شیر بی‌یال و دم و اشکم باشد.

واقعا آدم غمش می‌گیرد، از این همه سرمایه‌سوزی در فوتبال ایران. دیروز شاهین بوشهر در برابر بازیکنان چندصد میلیونی پرسپولیس بزرگی کردند؛ چون عرق و تعصب تیمی داشتند، با هدف و برنامه در میدان بودند و موبه‌مو اهداف تاکتیکی محمود یاوری را در زمین پیاده می‌کردند. بازی تک‌ضرب و حرکت به عمق آنان که با بازی بدون توپ و فضاسازیشان در عمق دفاع سرخ‌ها جلوه‌ای ویژه یافته بود، پرسپولیس را خلع سلاح کرد تا علی دایی نیز روی نیمکت کلافه شود و انتظار شنیدن سوت پایان بازی را بکشد. اگر دست خودش بود، همان اواسط نیمه دوم که تیمش گل چهارم را پذیرفت، عقربه‌های ساعت را هرچه زودتر جلو می‌کشید تا تیمش بیش از این، شرمنده نشود. شاید بعضی‌ها علی دایی را مقصر این شکست بدانند؛ اما وقتی پایه تیمی از ابتدا کج گذاشته شده و مدیریت‌ها تخصصی نیست، نباید به کار دایی خرده گرفت. دایی به عنوان یک پرسپولیسی متعصب، به خانه‌اش بازگشته است و باید به او فرصت دهیم که تیم را از نو بسازد و روح خواستن را با چاشنی تعصب در کالبد سرخ‌ها بدمد.

حجت‌الله اکبرآبادی