قریبانی غریب

کودکان، زنان، مردان و سالخوردگان فلسطینی در غزه توسط یک رژیم نژادپرست به گروگان گرفته شده‌اند. نبود مواد غذایی، دارو و حتی سوخت در زمستان فضایی بوجود آورده که یادآور لشکرکشی‌های قرون وسطایی است.

لشکریانی که همانند بلا نازل می‌شدند، تمامی ساکنان شهر را بی هیچ ترحمی به کام مرگ می‌فرستادند و سرانجام از خود طاعونی به ارمغان می‌گذاشتند و می‌گذشتند.

آنچه امروز در غزه قربانی می‌شود فقط کودکان، سالخوردگان، بیماران، زنان و یا مردان نیستند، بلکه تمامی ارزش‌های انسانی و دستاورد هزاران سال تاریخ تمدن بشری است که به مسلخ فرستاده شده است.

شگفت انگیزترین صحنه این حادثه هم بی رحمی متجاوزان و یا مظلومیت قربانیان نیست بلکه حیرت آور این‌که این رویداد اسفبار در برابر دیدگان جهانیان رخ می‌دهد و این در حالی است که سازمان‌های بین‌المللی مدعی همه چیز، هیچ کاری انجام نمی‌دهند و یا نمی‌توانند!

رویدادهای اخیر غزه بیش از گذشته سیاست‌های دوگانه حاکم بر سازمان‌های بین‌المللی را به نمایش گذاشته است. این‌که 1.5 میلیون انسان بی‌دفاع را محاصره و آنان را از تمامی حقوق اولیه محروم کنند و هیچ مرجعی حتی بصورت ظاهری و تشریفاتی قادر به مداخله نباشد حقیقتا لکه ننگی بر چهره بشریت است.

محاصره مردم یک شهر با دیوارهای فولادی آن هم به دست خودی (مصر) و با اشاره بیگانه هم بیشتر به افسانه ‌های کهن می‌ماند ، ولی امروز در غزه این یک واقعیت است.

این‌که پزشکی در غزه نتواند به علت کمبود امکانات و دارو، بیماری با وضعیت وخیم را از مرگ نجات دهد و یا کودکی نورس را، یک افسانه تراژیک نیست بلکه واقعیت تلخی است که در غزه جریان دارد و به دفعات اتفاق می‌افتد.

امروز غزه یعنی در یک سو مردمی بی دفاع و محروم از همه چیز قراردارند که از خانه و کاشانه خود رانده شده‌اند و در سوی دیگر ارتشی غاصب و اشغالگر که مجهز به جدیدترین سلاح‌های سبک و سنگین روز دنیا به صف‌آرایی پرداخته است.

بی‌گمان آنچه مردم غزه را گران می‌آید حملات و سختگیری‌های دشمن صهیونیستی نیست بلکه سکوت خویشان و دولتمردان کشورهای عربی و اسلامی است.

سکوت سران این کشورها در برابر جنایات رژیم صهیونیستی چون خنجری بر پهلوی مردم غزه فرو رفته است و ضربه آن، صدها بار از ضربات دشمن، جانکاه تر و تلخ تر است.

امروز مردم غزه قریبانی هستند غریب.