یک سوال یک جواب

استاد که ترجیح می‌داد بیشتر استراحت کند تا برای سخنرانی در دانشگاه شهر مقصد آماده باشد، با احترام عذر خواست و در همان حالت نشسته، چشمانش را بست.

مهندس که نمی‌خواست این فرصت را از دست دهد به آرامی گفت: این مسابقه هم جالب و هم سرگرم‌کننده است. شیوه انجام آن هم ساده است به این ترتیب که من از شما یک سوال می‌پرسم و اگر شما جوابش را نمی‌دانستید باید 10 دلار به من بدهید. سپس نوبت به شما می‌رسد که از من یک سوال بپرسید و اگر من جوابش را نمی‌دانستم من 10 دلار به شما می‌دهم.

استاد باز هم امتناع کرد اما مهندس، پیشنهاد دیگری را مطرح کرد و گفت: من حاضرم اگر شما سوال مرا جواب ندادید 10 دلار بدهید ولی اگر من نتوانستم سوال شما را پاسخ دهم 50 دلار به شما بدهم.

استاد ادبیات با شنیدن این پیشنهاد فکر کوتاهی کرد و پس از چند دقیقه رضایت داد که مسابقه را آغاز کنند.

قرار شد نخستین سوال را مهندس طرح کند؛ او که بسیار آماده نشان می‌داد، بلافاصله پرسید: «حجم خورشید چقدر است؟»

استاد بدون این‌که کلمه‌ای بر زبان آورد، دست در جیب کرد و یک اسکناس 10 دلاری به او داد.

بر اساس قانون بازی، حالا نوبت استاد ادبیات بود. او از مهندس پرسید: «آن چیست که وقتی از تپه بالا می‌رود 3 پا دارد و وقتی پایین می‌آید 5 پا؟»

مهندس ابتدا با تعجب به استاد خیره شد و سپس به سراغ کامپیوتر قابل حملش رفت و در میان اطلاعات آن به جستجو پرداخت. حتی از طریق اینترنت اطلاعات موجود در چند کتابخانه را هم جستجو کرد، اما چیزی دستگیرش نشد. سپس برای بعضی از دوستانش نیز ایمیلی فرستاد و همان سوال را از آنها پرسید اما هیچ کمکی دریافت نکرد.

بالاخره بعد از همه جستجوها، استاد را که باز هم چشم‌هایش را بسته بود از خواب بیدار کرد و 50 دلار به او داد. استاد هم با ادب خاص خودش 50 دلار را گرفت و آماده شد تا دوباره بخوابد. مهندس که دیگر طاقت نداشت، این پا آن پایی کرد و گفت: «خوب، جواب سوالت چی بود؟»

استاد با طمأنینه و بدون این‌که کلمه‌ای بر زبان آورد، دست در جیبش کرد و 10 دلار به برنامه‌نویس داد و رویش را برگرداند و خوابید...

***

یادمان نرود که هیچ‌وقت فکر نکنیم همه چیز را می‌دانیم و از آن مهم‌تر، هیچ‌وقت فکر نکنیم که از همه بهتر فکر می‌کنیم.

به قول آن ضرب‌المثل خودمان، دست بالای دست بسیار است.

علی مهربان