شماره 14، پسرخوب ایرانی

حرف‌های زیادی راجع به تو می‌شنویم. ظاهرا در همین 2 سال جایت را محکم کرده‌ای ؟

نمی دانم چه اتفاقاتی افتاده فقط خدا را شکر می‌کنم که تا امروز همه چیز روال خوب و منطقی خود را طی کرده است.

پیش‌بینی می‌کردی در کمتر از 2 سال به یک چهره محبوب در بسکتبال دانشگاه‌های آمریکا (کالج) تبدیل شوی ؟

آن پیش‌بینی متداول که در ذهن بسیاری از افراد جای دارد که نه، اما اینجا سرزمین فرصت‌هاست و به اندازه تلاشی که می‌کنی، مزد زحماتت را می‌گیری.

در هیوستون شرایط بهتری داری. ایرانی‌های زیادی اینجا هستند که در روز سر و کارت با آنهاست و کمتر احساس دلتنگی می‌کنی.

خب این حرف‌ها درست است، اما جای پدر و مادر و خواهرم را که پر نمی‌کند.اما خدا را شکر می‌کنم و می‌کوشم این فاصله را با اینترنت و تلفن و البته وب‌کم پر کنم.

دوستان خارجی تو در هیوستون کم نیستند، بویژه این‌که با درخشش در بازی‌ها تعداد آنها بیشتر می‌شود.

من یک ایرانی هستم و باید اینجا به گونه‌ای رفتار کنم که خارجی‌ها حس خوبی نسبت به مملکتم پیدا کنند. من در آمریکا دست از مطالعه تاریخ ایران برنمی‌دارم و به خارجی‌ها می‌گویم ایران صاحب چه فرهنگ و تمدن و تاریخی است.

در میان این خارجی‌هایی که گفتی، مربی مصری یا همان لبنانی که پای تو را به آمریکا باز کرد در کنارت هستند؟

مارکو مارکوس در کادر فنی خیلی با بچه‌های تیم رفیق است.ارتباط خوبی با هم داریم و گاهی وقت‌ها تاریخ مصر و ایران را به رخ همدیگر می‌کشیم! ابراهیم آنتونی هم در هیوستون است. آژانس هواپیمایی دارد و بازی‌های مرا تماشا می‌کند.

او در جوانی در همین تیم هیوستون راکتس عضو کادر فنی بود.

بله. در سال 1992 1991 که هیوستون قهرمانNBA شده بود آنتونی در کادر فنی قرار داشت.

تعریف و تمجید‌های بن براون، سرمربی تیم رایس هم که جای خود دارد؟

بله. اشکالات فنی مرا در تمرین‌ها گوشزد می‌کند و از این‌که به من اعتماد کرده است، خوشحالم و سعی دارم جواب اعتماد او را بدهم.

در یکی از گفتگوهایش راجع به تو گفته بود به ریباند‌های ارسلان نیاز دارم.

بله. روی این نکته تاکید دارد، البته در اینجا بازیکنان باید نکات فنی را مو به مو اجرا کنند و در تمرین‌های سخت است که بازیکنان روز مسابقه برگزیده می‌شوند، در غیر این‌صورت بازی برای بازیکنان تنبل ممنوع است.

بعضی وقت‌ها از تو در پست سنتر استفاده می‌کند.آیا از بازی کردن در این پست راضی هستی؟

راضی که نه، اما سعی می‌کنم خودم را با خواسته و تدابیر مربیان تطبیق دهم.در رایس، بازیکن بلند قامت در این پست نداریم و برخی اوقات وظایف این پست به من محول می‌شود.

بن براون گفته اگر روزی صاحب فرزند پسر شوم دوست دارم شخصیت ارسلان را پیدا کند.

نظر لطفش است.من بدون حاشیه به کارم ادامه می‌دهم و برای من فقط این اهمیت دارد که نماینده خوب مردمم باشم.

مجید ناجی را که می‌شناسی.چند وقت پیش در هیوستون با هم بودید.این مربی بسکتبال در بازگشت به ایران حرف‌های جالبی را از تو منتقل کرده است.

جدی! بله آقای ناجی مدتی در هیوستون بودند و بازی‌های مرا دیدند.حتی وقتی حامد حدادی با ممفیس به هیوستون آمد برای تماشای بازی‌اش به آقای ناجی کمک کرد تا در جایگاه مهمانان ویژه، بازی را تماشا کند.

او می‌گفت وقتی وارد رایس شوی و بپرسی با بازیکن شماره 14 تیم بسکتبال کار دارم، همه در پاسخ می‌گویند همان شماره 14 خوش اخلاق؟ همان پسر ایرانی؟

امیدوارم شایسته این تعریف و تمجید‌ها باشم.اینجا به جز درس و بسکتبال هیچ چیز توجه مرا جلب نمی‌کند. خبرنگاران زیادی با من حرف زده‌اند. برخی‌ها با شیطنت‌های سیاسی باب گفتگو را باز می‌کنند. بعضی‌ها می‌خواهند در زندگی خصوصی من وارد شوند، اما هر چقدر می‌گردند باز هم به بسکتبال و تحصیل بر می‌خورند.

محیط دانشگاه رایس چطور؟ سطح علمی اینجا چگونه است؟

همسطح بهترین دانشگاه‌های آمریکاست، مثل هاروارد.زندگی

خوبی برای من فراهم شده است. اتاق دو نفره به من داده‌اند که در آن تنها هستم، اما بیشتر دانشجویان دو نفر در یک اتاق هستند.

یکی از خبرنگاران آمریکایی در توصیف اتاق تو نوشته بود:پشت در ورودی اتاق ارسلان پیراهن تیم بسکتبال جوانان ایران قرار دارد.

خب پیراهنی بالاتر از آن ندارم.شاید روزی آن را با پیراهن تیم ملی بزرگسالان عوض کنم!

از قول مدیر دانشگاه رایس در جایی خواندم این دانشگاه براحتی بورسیه نمی‌دهد.بعد اشاره به تو کرده که جزو دانشجویان نمونه هستی.

آکادمی واقعا سطح بالایی دارد.من شرایط تحصیل در دیگر دانشگاه‌ها را هم داشتم، اما رایس در بسکتبال فرصت بازی بیشتری برای من فراهم می‌کرد.

آیا این مسابقه‌ها زیر ذره بینNBA قرار دارد؟

بسکتبال اینجا در حد متوسطی است و من سعی کردم با بازی در اینجا خودم را بیشتر نشان بدهم. شاید تیم‌های قوی‌تر بیشتر مورد توجه قرار بگیرند، اما در این تیم شانس بازی کردن برای امثال من کمتر است. من به جایی آمده‌ام که بتوانم بیشتر بازی کنم چون از نیمکت‌نشینی زیاد خوشم نمی‌آید. رنج ساعت‌ها تمرین را به جان خریده‌ام تا بازی کنم. خوشبختانه مربیان از من راضی هستند و در بازی‌های تدارکاتی خوب ظاهر شده‌ام. رایس می‌تواند سکوی پرتابم باشد.

یعنی در رایس دیده خواهی شد؟

تمامی بازی‌های کالج‌ها به نحوی نمایش داده می‌شود. شبکهESPN بازی‌ها را پوشش می‌دهد. من در رایس می‌توانم امتیاز بیاورم، توپ داشته باشم و بیست ، سی دقیقه هم بازی کنم. این ایده‌آل است. در این سطح بازی کردن کار آسانی نیست بخصوص این‌که آژانس‌های زیادی به بازی‌های کالج‌ها چشم می‌دوزند. آمارگیران در سرتاسر تالار از بازیکنان آمار می‌گیرند و چشم‌ها زیادی درNCAA به دنبال بازیکن است.

بازیکنان ازNCAA بهNBA می‌رسند. آیا سال آینده تو را در آنجا خواهیم دید؟

طبق قانون، بازیکنان پس از یک سال بازی در کالج و داشتن شرایط بازی درNBA می‌توانند بازی‌های کالج‌ها را رها کنند. الان وضعیت خودم را که مقایسه می‌کنم می‌بینم یک سال کم است و من از سال دوم و سوم امیدوار به حضور درNBA هستم. هیچ بسکتبالیستی در دنیا نیست که نخواهد درNBA بازی کند؛ من هم یکی از آنها هستم با این فرق که من چند گام به سرزمین رویاهای بسکتبال نزدیک‌تر شده‌ام.

بازی‌های کالج‌ها برای مردم ایران ناشناخته‌تر است. امسال از چه زمانی این بازی‌ها آغاز شده است و تا کی ادامه دارد؟

از 22 آبان و تا فروردین سال آینده نیز ادامه دارد. هر هفته چند بازی داریم. برخی مقررات اینجا هنوز با بسکتبال دنیا تفاوت دارد، مثلا بازی‌ها مطابق قانون قدیم فدراسیون‌های آماتوری در دو وقت بیست دقیقه‌ای برگزار می‌شود.

با توجه به واقع شدن کالج رایس در هیوستون، بازی‌های راکتس را درNBA دنبال می‌کنی؟

بله، اما بیشتر اوقات به درس و تمرین خودم می‌پردازم، چون برنامه روزانه‌ام واقعا با این دو پر می‌شود. با شروعNBA بعضی بازی‌های راکتس را از دست نمی‌دهم، مثل بازی با لیکرز.

مصدومیت تریسی مک گریدی یا یائو مینگ این فصل کار دست تیم داده است.

تریسی هنوز اجازه پزشکان را برای بازی نگرفته، اما نگرانی‌ها درباره سنتر چینی هیوستون بیشتر است. این روزها این تردیدها به چین هم رسیده چون ممکن است یائو نتواند تیم ملی کشورش را در بازی‌های جهانی ترکیه همراهی کند.

درهیوستون ایرانی زیاد است؟ استقبال آنها از تو چگونه است؟

حدود 20 هزار نفر اینجا ایرانی هستند. ده‌ها نفر با من از طریق تلفن و ایمیل در تماس هستند. بسیاری هم نام مرا در تیم ایران در بازی‌های جوانان جهان شنیده‌اند و معمولا برخورد تمامی ایرانی‌های مقیم اینجا با هم گرم و صمیمی است. با شروع بازی‌های رایس خیلی‌ها بتازگی متوجه حضور من در اینجا شده‌اند و اظهار لطف می‌کنند.مثلا مدام کنار زمین می‌آیند و می‌گویند: «کم و کسری داری ما هستیم.»

از حامد حدادی خبر داری؟

بازی‌های حامد را از پیش‌فصل پیگیری کردم. در چند مسابقه واقعا خوب کار کرد. تیم او سعی دارد بازی‌های این فصل را بهتر از گذشته به آخر ببرد و تاکنون تعداد بردهای شان بیشتر از فصل قبل بوده است. بالطبع حدادی با افزوده‌شدن بر تجربیاتش می‌خواهد بهتر خودش را نشان بدهد. او این توانایی را دارد.

اما زیاد بازی نمی‌کند. فکر می‌کنی علتش چیست؟

مهم‌ترین نکته در اینجا سیستم و کار گروهی است که مربیان برای تیم در نظر می‌گیرند. هالینز، سرمربی ممفیس بیشتر تمایل به کارهای سرعتی و ضدحمله دارد. شاید به همین علت است که از حامد کم استفاده می‌کند. او در برخی بازی‌ها با توجه به زمان کم بازی، اثرگذاری خوبی داشته است. گسول و تابیت، رقیبان هم پست حامد شرایط بسیار خوبی دارند و کنار زدن این رقبا در تیم کار ساده‌ای نیست.

با رستوران‌های ایرانی و غذاهای ایرانی چطوری؟

معمولا کمتر بیرون غذا می‌خورم، اما گاهی که می‌خواهم ولخرجی کنم به رستوران ایرانی می‌روم و کباب سلطانی می‌خورم!

اینجوری نزدیک به 9 کیلو نسبت به زمانی که تیم ایران را در بازی‌های جوانان جهان همراهی می‌کردی، عضله آوردی؟

نوع خوراک و تمرین اینجا واقعا متفاوت است.بدنسازی اهمیت ویژه‌ای دارد و اگر نتوانی محکم سر جایت در بازی قرار بگیری و چند نفر را برای گل زدن از میدان کنار نزنی پس بهتر است در منزل بمانی و پلی استیشین بازی کنی! اینجا قانون مربیان است.زمین بسکتبال یا بازی کامپیوتری بسکتبال در منزل!

بتازگی یکی از نشریات و سایت‌های وابسته به شبکه سی‌.ان.ان با تو گفتگویی ترتیب داد. خبرنگار در مقدمه از تو تعریف و تمجید کرده است، اما یک جمله‌اش در لابه‌لای شروع مطلب خیلی برای من جالب بود. او نوشت: کاظمی احترام بسکتبال در آمریکا را به دست آورد.

خبرنگاران بسیاری در طول این مدت با من مصاحبه کرده‌اند. در گزارش سی‌.ان.ان البته گزارش مفصلی از زندگی من آمده است و خبرنگار سعی کرده با چاشنی سیاست، قسمت‌هایی از این گفتگو را پیش ببرد. خوشحالم که توانستم بسکتبال کشورم را بار دیگر اگر چه مختصر، اما باز هم مفید در این سوی دنیا بشناسانم.

با تیم جوانان ایران برابر جوانان آمریکا بازی کردی.حالا تیم ملی بزرگسال ما هم با آمریکا همگروه شده است. در این مورد چه نظری داری؟

بسکتبال در آمریکا به پایان می‌رسد. پس از این کشور وNBA دیگر بسکتبالی بالاتر نداریم.تقابل با بسکتبال آمریکا یعنی نمایشگاه پیشرفت بسکتبال جهان. بازیکنان جوان با بازی مقابل جوانان و بزرگسالان در بازی‌های ترکیه درس‌های خوبی از این تیم آموخته و می‌آموزند.

خب، این آموزه‌ها برای ارسلان کاظمی چگونه بوده است؟ بازیکنی که قسمتی از این سطح را در حال تجربه کردن است.

هر روز و هر بازی درNCAA برای من تجربه‌ای تازه‌ است. الان فکر می‌کنم اگر بازی‌های جوانان یک سال پس از حضور من در کالج‌ها برگزار می‌شد، خیلی کارهای دیگر می‌توانستم در بازی‌های جهانی انجام بدهم. این نگاه از تجربیات تازه حاصل می‌شودNBA که جای خود دارد.

فکر می‌کنی ماتیچ به تیم ملی بسکتبال دعوتت می‌کند؟

آرزوی من پوشیدن پیراهن تیم ملی بسکتبال کشورم است. اگر مسوولان فدراسیون تشخیص بدهند با افتخار می‌آیم و سعی می‌کنم رقابت بر سر تصاحب پیراهن تیم ملی را ببرم.

به هر حال رقابت در این سطح نیاز به بازیکنان بین‌المللی دارد. آیا با توجه به گروه‌بندی، تیم ملی اندازه‌های بین‌المللی رقابت با حریفان را دارد؟

مجموعه فعلی تیم ملی با تجربه هستند. صمد نیکخواه‌بهرامی، این تجربه را با تجربیات در لیگ فرانسه بیشتر کرده است. حامد حدادی دومین فصلNBA را با ممفیس پشت سر می‌گذارد. اینها بازیکنان بین‌المللی هستند و دیگران هم با تقابل با خارجی‌ها در لیگ برتر ایران یا بازی‌های مختلف ملی و باشگاهی در آسیا و المپیک کم تجربه نیستند.

فکر می‌کنی این دوره آمریکایی‌ها اول شوند؟

بستگی به نفراتی دارد که به ترکیه می‌روند. بسیاری از بازیکنان به دلیل فشردگی بازی‌هایNBA حاضر نیستند، فصل استراحت خود را با بازی‌های ملی خراب کنند. با این حال آمریکا بخت اول قهرمانی است.

آنها 3 دوره جام جهانی را از دست داده‌اند. آخرین بار تیم اسپانیا در بازی‌های 2006 ژاپن به قهرمانی رسید.

بله، اما 2 سال بعد آمریکا در المپیک پکن قدرت بیشتری گذاشت و قهرمان شد.به نظرم با نفراتی مثل کوبی برایانت، لبرون جیمز و... البته اگر بیایند باز باید شانس این تیم را بیشتر از دیگران دانست.

مایک شیشفسکی مربی صاحب سبک آمریکا تیم ایران را در ردیف تیم‌های با استعداد معرفی کرد.

این مربی بسیار کاربلد است. شخصیت نافذی دارد. درNCAA بیشترین سال‌های عمر مربیگری خود را گذرانده و با کالج دوک افتخار آفریده است.

در یک نگاه دیگر حریفان تیم ملی را در بازی‌های جهانی چطور ارزیابی می‌کنی؟

اسلوونی و کرواسی سبک یکسانی دارند. هرچه باشد سال‌ها این 2 کشور در خاک یوگسلاوی سابق بودند. بسکتبال در این قسمت اروپا حرف اول را می‌زند. برزیل در رقابت‌های جهان و المپیک حضور پررنگ داشته است. تیم تونس، تیم سوم آفریقاست که در رنکینگ جهانی بسیار پایین تر از این قرار دارد.

چند برد برای ایران متصور هستی؟

پیش بینی سخت است، اما ایران مثل المپیک حریف دست و پا بسته‌ای مقابل حریفان نخواهد بود.

آیا حضور بازیکنان ایرانی در این رقابت‌ها می‌تواند پای جوانان بیشتر ایرانی را در لیگ‌های مختلف از جملهNCAA که تو در آن بازی می‌کنی باز کند؟

به هر صورت بازی‌های جهانی یک نمایشگاه جهانی است. نخبه‌های بسکتبال دنیا در این نمایشگاه حضور دارند. آخرین پیشرفت‌های بسکتبال به نمایش درمی‌آید، ولی خروجی این نمایشگاه از اهمیت زیادی برخوردار است. این‌که از تجربیات حاصل در آن در بازگشت به کشور چگونه باید استفاده کرد.به نظر من بسکتبال ایران پتانسیل جهانی شدن در همه رده‌های سنی را دارد و در صورت تداوم و تکرار حضور در میدان‌های جهانی می‌توانیم به جایگاهی که می‌خواهیم برسیم.

ایران از لندن تا لندن

شبکه خبری سی.ان.ان در گزارشی به زندگی ارسلان کاظمی در آمریکا پرداخته است. ارسلان کاظمی، بازیکنی ایرانی است که در کالج رایس علاوه بر تحصیل، به بازی بسکتبال نیز مشغول است. این جوان 19 ساله در 17 سالگی، اصفهان، ‌زادگاه خود را ترک کرد و روانه ایالات متحده شد و اکنون بعد از 2 سال در رایس به یک چهره کاملا شناخته شده تبدیل شده است. او نخستین بازیکن ایرانی است که در لیگNCAA بازی می‌کند. این لیگ میان دانشگاه‌های آمریکا برگزار می‌شود. در گزارش سی.سی.ان می‌خوانیم: بسکتبال ایران در سال 1948 با ورود به المپیک در سطح دنیا معرفی شد. لندن اولین میزبان بسکتبالیست‌های ایرانی در رقابت‌های المپیک بود که توانستند در این شهر خاطره یک برد را برای خود رقم بزنند. ایران با تنها یک پیروزی آن هم برابر ایرلند عنوان چهاردهم را میان 23 تیم به دست آورد. در این گزارش آمده است: دوران تازه ورود ایران به المپیک به بازی‌های 2008 پکن بازمی‌گردد. پس از آن حامد حدادی توانست واردNBA شود تا بسکتبال کشورش را بیشتر به جهانیان بشناساند. او در ممفیس گریزلیز دومین فصل حضور خود را پشت سر می‌گذارد. با این حال ایران در روابط تیره سیاسی موجود با آمریکا، این جوانان را در عرصه ورزش معرفی کرده است که آمریکایی‌ها را متعجب می‌سازد. آنها بسیار هوشمندانه بازی می‌کنند و از توان بسیار بالایی برخوردارند. بسکتبال ایران بااستعداد است و می‌خواهد راهش را از لندن سال 1948 تا لندن 2012 ادامه بدهد. سی.ان.ان به غیبت 60 ساله بسکتبال ایران در بین تیم‌های برتر دنیا می‌پردازد و این‌که جوانان مستعد ایرانی با هدف کم کردن فاصله میان رقبا تلاش می‌کنند.

در ادامه گزارش می‌خوانیم: جوان 19 ساله ایرانی به هوستون آمد تا در مسابقه‌های دانشگاهی شرکت کند.او علاوه بر برداشتن موانع و فاصله بسکتبال ایران با دنیا، به فکر احساس نزدیکی و روابط عاطفی و گرم خانوادگی هم است. معمولا هر روز و در چند نوبت از طریق اینترنت و وب کم با مادر و دیگر اعضای خانواده‌اش در تماس است و سعی دارد فاصله 7 هزار و 600 مایلی اصفهان تا هیوستون را از میان بردارد. مادر ارسلان کاظمی در حین و بعد از مسابقه در جریان اتفاقات بازی‌های پسرش قرار می‌گیرد. به گزارش سی.ان.ان، ارسلان 13 نوامبر خود را درNCAA ثابت کرد؛ وقتی بن براون، سرمربی رایس جرات کرد به بازیکن ایرانی‌اش بازی بدهد. آنها 13 بر صفر از ساکرامنتو استیت جلو بودند و 15 دقیقه و 53 ثانیه به پایان بازی زمان باقی مانده بود که براون برای نخستین بار ارسلان کاظمی را به میدان فرستاد. وقتی او به زمین می‌آمد هزار و 500 تماشاگر ساکت شدند.آن روز چند نفر از تماشاگران ایرانی در تالار حاضر بودند: یک استاد الکترونیک در کالج رایس و 2 برادر که در هیوستون لباس‌فروشی دارند و یکی از مربیان بسکتبال. در هنگام گرم کردن، یکی از برادران لباس‌فروش نزدیک ارسلان می‌شود و می‌گوید: آمده‌ایم تو را تشویق کنیم.

در ادامه گزارش سی.ان.ان باز هم به توانایی‌های فنی کاظمی اشاره شده است. او خیلی سریع و با استعداد بازی می‌کند. در مسابقات جوانان جهان در نیوزیلند، ارسلان، تیم جوانان ایران را همراهی می‌کرد. او در این مسابقه‌ها، چهره شاخص تیمش بود، هر چند ایران تنها با یک برد و 4 باخت بازی‌ها را ترک گفت. ارسلان کاظمی در توپ‌ربایی نفر اول شد، چهار اقدام در هر بازی. در ریباند با 2/12 اقدام نفر دوم و در امتیاز با 6/16 نفر هشتم بود.

در کالج رایس باز هم نام ارسلان کاظمی در میان برترین‌ها دیده می‌شود.او از فراز رایس، قصد پرواز به سویNBA دارد. او به طور میانگین 7/20 دقیقه بازی می‌کند.در ریباند 1/7 اقدام دارد که بهترین ریباندر تیمش است. با کسب 8 امتیاز در هر مسابقه، پنجمین امتیازآور تیمش است. سی.ان.ان در ادامه این گزارش به جزییات بیشتری از بازی رایس با ساکرامنتو استیت می‌پردازد و می‌نویسد: در این بازی هم ارسلان کاظمی وظایفش را بدرستی انجام داد و سعی او برای این‌که در اختیار تیم و بازی گروهی باشد، دیدنی بود. در نیمه اول 2 بار پی‌درپی حمله به حلقه توسط او بی نتیجه ماند اما در نیمه دوم سهم زیادی در برتری 81 بر 51 تیمش به عهده داشت. وقتی 9 دقیقه و 53 ثانیه به پایان بازی زمان باقی مانده بود، ارسلان قصد داشت اسلم دانک کند که با خطای بازیکنان ساکرامنتو روبه‌رو شد، به طوری که آنتونی ابراهیم، کسی که در زمان بازی‌های جوانان غرب آسیا در تهران عامل اصلی سفر ارسلان به آمریکا بود، از جا برخاست و به داوران اعتراض کرد. حتی نیمکت نشینان رایس با دیدن این صحنه که روی بازیکن ایرانی تیم اتفاق افتاد، ساکت ننشستند و همگی اعتراض کردند.

محمد رضاپور