شغل‌ها با پوست‌ها چه می‌کنند؟

سوال پوستی:

خشک سیمی، خشک چوبی، خشک پوست
از کجا می‌آید این آوای دوست؟

یکی دیگر از عوامل مصنوعی که اخیرا تاثیرش را روی پوست انسان و تغییر رنگ آن کشف کردند، نوع شغل اشخاص است. مثلا کسانی که بنا به شغلشان مجبورند زیرآفتاب داغ باشند، غالبا دارای پوستی تیره و تار هستند. البته سوای عزیزانی که به عمد و گاهی با صرف وقت و هزینه، زیر آفتاب سوزان، دراز به دراز می‌شوند تا برنزه شوند. همچنین کسانی که با مواد شیمیایی اسیدی و قلیایی سوزناک و فرآورده‌های نفتی و بنزینی سروکار دارند، بعد از مدتی ممکن است که حلال‌های شیمیایی نامرد با حل کردن و منحل کردن چربی‌های بین سلولی پوست، موذیانه و به طور زیرپوستی به زیر جلد نفوذ کرده و باعث قرمزی و خارش شدید شوند.

تأملات پوستی: جدا از رنگ پوست که ممکن است تحت تاثیر پاره‌ای از شغل‌ها تغییر پیدا کند، قطر پوست نیز احتمالش هست که تغییر شکل دهد. مثل همین شغل طنزنویسی و روزنامه‌نگاری ما که به‌تدریج پوست آدم را کلفت می‌کند. یک چیزی در مایه‌های کریم پوست کلفت خودمان که غربی‌ها با عنوان کریستف کلمب از آن نام می‌برند که طی یک اشتباه فاحش، آمریکای جهانخوار را کشف کرد.

چرا پوست: موضوع امروز خیلی سطحی و پوستی شد. انگار که کک به پوستینمان افتاده باشد. ما خیلی به پوست حساس نیستیم، اما امروز همچین بفهمی نفهمی احساس کردیم نمی‌شود به موضوعات زیرپوستی نفوذ کرد، ممکن است بی‌خبر دچار خود تعطیلی شویم؛ فلذا به پوست چسبیدیم؛ اسب‌سواری پیشکش....! البته آن حکایت سابق سعدی علیه الرحمه هیچ دخل و ربطی به ما ندارد که از قشر بینی و پوست نگری برحذر می‌دارد. ما از ناچاری و همینطور تفریحی، راجع به پوست سخن گفتیم. وگرنه ما کجا و گاوی که سعدی در بغداد دیده کجا؟...!

در پرهیز از پوست بینی:

گاو در بغداد آید ناگهان
بگذرد از این کران تا آن کران
زان همه خوبی، خوشی‌ها و مزه
او نبیند غیر قشر خربزه!