نگاهی تامل برانگیز بر آلمان

بسیاری از ناظران سیاسی و 65 درصد مردم آلمان بر این عقیده‌اند که سران برلین به نام جبران تحولات جنگ جهانی دوم ، خود را مدیون یهودیان می دانند و به عنوان غرامت جنگ بیش از 6 دهه است که بخش قابل توجهی از پول مالیات دهندگان آلمانی را به نام کمک به یهودیان در راه توسعه طلبی صهیونیست‌ها هزینه می کنند. بسیاری بر این عقیده‌اند که آلمان حتی منافع ملی خود را فدای اهداف صهیونیست ها می سازد.

بررسی سیاست های کنونی آلمان ها نشان می دهد که به رغم آنکه پس از جنگ 22 روزه غزه و افشای جنایات صهیونیست ها بویژه در گزارش کمیته حقیقت یاب سازمان ملل در مورد جنگ غزه (گزارش گلدستون ) موجی از احساسات ضد صهیونیستی جهان را فراگرفته و حتی در بسیاری از کشورهای اروپایی مردم با برپایی تظاهرات ضد صهیونیستی بر تحریم این رژیم تاکید کرده‌اند، آنها همچنان بر حمایت همه جانبه از این رژیم تاکید دارند.

رای منفی به گزارش گلدستون در شورای حقوق بشر و مجمع عمومی سازمان ملل، اعطای کمک های مالی به این رژیم در حالی که آلمان از اجرای تعهدات خود در بازسازی غزه خودداری می کند، تحویل زیر دریایی های هسته‌ای و تجهیزات نظامی به رژیم صهیونیستی که برخی منابع از هدیه کردن آنها به صهیونیست ها خبر می دهند،اعمال فشار بر کشورهای اروپایی و حتی ناتو برای توسعه روابط با رژیم صهیونیستی،تشدید سیاست های ضد اسلامی که عملاً سازمان ملل بر نقض گسترده حقوق مسلمانان در آلمان اذعان کرده است،تاسیس دانشگاه هولوکاست و محاکمه افرادی که سوالاتی در زمینه افسانه هولوکاست مطرح کنند،اعمال فشار بر کشورهای عربی برای مصالحه با این رژیم، موضع گیری های مغرضانه و تهدید آمیز علیه ایران در حالی که دنیا همواره این اتهامات را مردود و غیر قابل قبول دانسته است، سفر «گایدو وسترول » وزیر خارجه آلمان به سرزمین های اشغالی در هفته اخیر با هدف اعلام حمایت عملی از دولت در حال سقوط نتانیاهو نخست وزیر صهیونیست ها و... را می توان در این چارچوب ارزیابی کرد.

اینگونه اقدامات حمایتی سوال برانگیز از رژیم جنایت کاری مانند رژیم صهیونیستی که شورای حقوق بشر و مجمع عمومی سازمان ملل با اکثریت‌‌ آن را محکوم و پرونده جنایات آن را به شورای امنیت ارسال کرده و در شرایطی که‌ آلمان در برابر بحران انسانی حاکم بر غزه و مرگ تدریجی 5/1 میلیون فلسطینی و اخراج و بی خانمان شدن هزاران فلسطینی در سایر اراضی اشغالی فلسطین چشم فروبسته، این سوال را مطرح می سازد که آلمان با چه معیار و الگویی خود را مدافع حقوق بشر معرفی و با این عنوان در امور سایر کشورها دخالت می کند؟

کشوری که نیروهایش در افغانستان به کشتار دسته جمعی غیر نظامیان می پردازند و حتی با جمجمه قربانیان جنگ به رقص و پایکوبی می پردازند و یا در برابر جنایات اشغالگران در عراق و بحران انسانی حاکم بر آفریقا راه سکوت در پیش گرفته چگونه می تواند مدعی احقاق حقوق افراد و ملتها باشد؟ کشوری که در دادگاه آن و در برابر دیدگان قاضی و صدها شاهد زنی با جرم مسلمان بودن با 18 ضربه چاقو به شهادت می رسد و رسانه ها و محافل سیاسی آن راه سکوت و بایکوت خبری را در پیش می گیرند چگونه برای دنیا نسخه حقوق بشر صادر کرده و خواستار اجرای آن می شوند؟

رفتارهای متناقض آلمانها بویژه حمایت های همه جانبه آنها از جنایت کاران صهیونیست این حقیقت را آشکار می سازد که آلمان نمیتواند الگوی مناسبی برای دموکراسی و حقوق بشر باشد چرا که این کشور حتی توانایی حفظ استقلال خود در برابر صهیونیست ها را ندارد، پس نمی تواند ادعایی نیز برای آزادی ملت ها و عرصه جهانی و حتی برای ملت خود داشته باشد.

قاسم غفوری