همه چیز را باختم

«تهران جوان» رشت و «منتخب گیلان» تیم‌های بعدی او بودند. جالب این که فروتن از 17‌سالگی مربیگری را شروع کرد. «سیل برگردان تهران‌نو» تیمی بود که خودش تشکیل داد. او با مربیگری تیم فوتبال همای تهران یک بار قهرمان تهران شد و یک بار قهرمان کشور. در زمان جنگ تحمیلی مدت کوتاهی سرمربی تیم ملی ایران بود. پس از آن به آلمان رفت و با گرفتن مدرک مربیگری از دانشکده کلن آلمان و همین طور استادی فوتبال سال 1990، مدرس فوتبال این کشور شد. او مربی یکی از تیم‌های اوبرهاوزن بوده و در لیگ مالزی و فرانسه نیز مربی‌گری کرده. حمید علیدوستی، هادی نراقی، میرفخرایی، شکورزاده، جلال بشرزاد، احمد سجادی و... از شاگردهای فروتن بودند. او در سال‌های اخیر مربی تیم شموشک نوشهر بوده است.

بهمن فروتن اگرچه به من توصیه می‌کند ساعت 10 و 11 به هیچ فوتبالیست و مربی‌ای زنگ نزنم (چون یا خوابند، یا مشغول‌‌مربیگری هستند)‌، اما باخوش‌خلقی جوابم را می‌دهد.

جدا از برد و باخت‌های فوتبالی، شیرین‌ترین خاطره‌تان چه بوده؟

سال 76 وقتی که بعد از 15 سال دوری از وطن به تهران برمی‌گشتم، لحظه‌ای که هواپیما در تهران دور می‌زد تا برای فرود در فرودگاه مهرآباد آماده شود، به چراغ‌های روی باند نگاه می‌کردم و حس فوق‌العاده‌ای داشتم. هنوز هم می‌توانم آن لحظه را جلوی چشم‌هایم ببینم.

تلخ‌ترین خاطره چطور؟ آن هم فوتبالی نبود؟

تلخ‌ترین خاطره فوتبالی بود و بدجوری هم فوتبالی بود. مربوط می‌شود به سال 84، وقتی که با تیم شموشک نوشهر سقوط کردم. انگار همه چیزم را باختم. انگار آن چراغ‌هایی که از درون هواپیما و از توی آسمان دیده بودم همه خاموش شدند.

چه چیز این شکست شما را بیشتر ناراحت کرد؟ برخورد تماشاچی‌ها؟

ابدا. برخورد آنها خیلی هم خوب بود. اما فضا طوری بود که من احساس می‌کردم همه چیزم را باخته‌ام.