اندوه جاودانه

هنوز هم تقویم‌ها شرمشان می‌آید که به امروز می‌رسند، روزی که شهادت معنای تازه‌ای یافت تا شیعیان آل علی (ع) باز هم سیاهپوش مردی از تبار رسول‌الله شوند.

قرن‌های قرن گذشته است، اما هنوز دل‌های سوگوار شیعیان شما همنشین اندوهی است که هر سال، هر ماه و هر لحظه تازه می‌شود.

کدام کلمه می‌تواند، بزرگی شما را توصیف کند، شمایی که فرزند امام مهربانی هستید و پدر اما می که نقی است. کدام کلمه، کدام صفت می‌تواند جود و سخای شما را نشان دهد، کدام کلمه، کدام صفت می‌تواند بار عظمت شما را بکشد.

جهان همیشه وامدار شماست و آفرینش شعری است که زیباترین بیتش با نام شما مزین می‌شود. تا زمین همچنان بچرخد و زمان همچنان بگذرد. راه هدایت با شما باز می‌شود و راه رستگاری از طریق شما می‌گذرد. امروز یکی از تلخ‌ترین روزهای جهان است، اما زمین هیچوقت از وجود مبارک شما خالی نبوده است.

هنوز هم همه روزها را شماره می‌کنیم، همه هفت روز هفته را تا شاید یکی از همین جمعه‌ها روزهای تکراری ما با ظهور آخرین امام‌مان رنگ و بویی تازه بگیرد. اندوه‌هایمان را به قنوت‌هایمان گره می‌زنیم تا شاید این هفته آخرین هفته انتظاری باشد که قرن‌هاست تاریخ تشیع را پربار کرده است.