جای خوبی برای اعتراف

اما این روزها لذت نوشتن کارهای پنهانی برای افراد مشهور، تبدیل شده است به بهانه‌ای برای کتاب نوشتن؛ یعنی همان خاطرات گذشته را در قالب کتابی منتشر کردن. لذت نوشتن‌های پنهانی جایش را داده است به همگانی کردن آن.

اتفاقا در بیشتر این موارد این خاطرات بعد از سال‌ها چنان خبرساز شده که نویسنده‌های آن از انتشارشان پشیمان شده‌اند. نمونه معروفش گونترگراس، نویسنده مشهور آلمانی است که 2 سال پیش در کتاب خاطراتش اعتراف کرد در 17 سالگی در زمان جنگ جهانی دوم عضو شاخه جوانان نیروهای امنیتی آلمان (اس اس) بوده است.

یعنی او فارغ از تمام محبوبیتش میان علاقه‌مندان ادبیات و هوادارانش اعتراف کرد یکی از سربازهای هیتلر بوده است! بعد از انتشار این کتاب، عده‌ای او را روشنفکر واقعی دانستند و عده دیگری هم او را سرزنش کردند اما فارغ از تمام این واکنش‌ها؛ انتشار خاطرات (اعترافات) او راهی شد تا بقیه نیز کتاب را وسیله خوبی بدانند برای اعتراف به تمام اشتباهات گذشته‌شان.

هفته گذشته خوانیتا کاسترو (خواهر فیدل کاسترو) گفت که به مدت 3سال اطلاعات حساسی از کوبا را برای دولت آمریکا گردآوری می‌کرده. اما او هم برای این گفته‌هایش دفترچه خاطراتش را ورق زده و آنها را در کتابی با نام «فیدل و رائول برادرانم، تاریخ رازآلود» منتشر کرده است.

آخرین نمونه‌اش، اما نه نویسنده است و نه سیاستمدار، بلکه اسطوره دهه 90 تنیس جهان است. آندره آغاسی در کتاب خاطراتش خیلی از حریفان آن زمانش را نقره‌داغ کرده است. او در این کتاب که البته هنوز منتشر نشده و فقط بخشی از آن را وب‌ سایت تایم لندن منتشر کرده است اقرار کرده 1997 که به سختی آسیب دیده بود، در موارد مکرر از نوعی مواد مخدر استفاده کرده است. او نوشته وقتی آزمایش‌ها وجود مواد در خون او را نشان داد، ادعا کرده نوشابه‌ای مصرف کرده که احتمالا در آن از ترکیبات این مواد وجود داشته و همین امر موجب شد او از دور مسابقات حذف نشود.

قهرمان مطرح تنیس جهان که سابقه 8 بار قهرمانی در مسابقات گرانداسلم تنیس را در کارنامه‌اش دارد می‌گوید از اقرار به این مسائل به صورت عمومی‌ نگران بود، اما بعد به این نتیجه رسید که تنها در این حالت می‌تواند برای همیشه از بار این دروغ نجات یابد.

میثم اسماعیلی