زمین زخمی و مبهوت

احمدی، شاعر مجموعه‌هایی چون «زنی بر درگاه»، «روز بارانی»، «برگ‌ریزان و گذرگاه»، «دونده خسته» و «قرار ملاقات» است که علاوه بر شاعری، فعالیت‌هایی نیز در عرصه ویراستاری ادبی دارد. او کتاب «دو زن» شامل گفتگو با همسران احمد شاملو و فریدون مشیری را هم در سال 83 منتشر کرده است. در مجموعه شعر عباس احمدی شعرهایی در عرض ارادت به آستان رسول اعظم(ص)،‌ به یاد مظلومیت شهدای زنده، محرومیت و فقر در مناطق محروم ایران و شعری در ستایش حکیم فردوسی و شعرهای مذهبی به چشم می‌خورد. یکی از غزل‌های او را با هم بخوانیم که تهمت تابوت نام دارد.

زمین از ظلم انسان زخمی و مبهوت می‌ماند

زمان تا اطلاع ثانوی مسکوت می‌ماند

قطار روح هم از ریل خارج می‌شود بی‌تو

اسیر شیب تند عالم ناسوت می‌ماند

بشر از مرزهای لامکان رد می‌شود، اما-

دلش در عصر سنگ و آتش و ماموت می‌ماند

و این تنها دلیل زندگی(توی پرانتز: عشق)!

کماکان در هجوم خنجر و باروت می‌ماند

زمین از تشنگی می‌میرد و چون کرم ابریشم

جهان در حسرت یک تک درخت توت می‌ماند

بدون نغمه داوودی‌ات این چند روز عمر

به زخم چرکی پیشانی جالوت می‌ماند

و شیطان استکان روح را سر می‌کشد یکجا

و بر ته مانده تن تهمت تابوت می‌ماند

خودت آقا قضاوت کن ببین بی التفات تو

غزل در بند مشتی بیت نامربوط می‌ماند