دیدنی هفته
زمین زخمی و مبهوت
این روزها کتابفروشیها را که نگاه کنید پر از کتابهای شعری است که در سبک سپید و نیمایی و بیقافیه سروده شدهاند. کمکم دارد نسل شاعران کلاسیکگو، نسل شاعران غزلگو، قصیدهگو، رباعیگو و انواع و اقسام سبکهای کهن منقرض میشود. برای خواندن غزل و مثنوی باید دست به دامان حافظ و سعدی و مولانا شویم. چرا این دوره دارد به سر میرسد؟ کسی دلیل واضح و قاطعی برای آن ندارد، اما اگر طالب خواندن شعرهای وزندار هستید، پیشنهاد خواندن مجموعه شعر «چای چوپان» را میکنیم. مجموعه غزلها و دوبیتیهایی که عباس احمدی آنها را سروده است. چای چوپان نام گیاهی است خودرو و بسیار معطر از تیره نعناعیان.
احمدی، شاعر مجموعههایی چون «زنی بر درگاه»، «روز بارانی»، «برگریزان و گذرگاه»، «دونده خسته» و «قرار ملاقات» است که علاوه بر شاعری، فعالیتهایی نیز در عرصه ویراستاری ادبی دارد. او کتاب «دو زن» شامل گفتگو با همسران احمد شاملو و فریدون مشیری را هم در سال 83 منتشر کرده است. در مجموعه شعر عباس احمدی شعرهایی در عرض ارادت به آستان رسول اعظم(ص)، به یاد مظلومیت شهدای زنده، محرومیت و فقر در مناطق محروم ایران و شعری در ستایش حکیم فردوسی و شعرهای مذهبی به چشم میخورد. یکی از غزلهای او را با هم بخوانیم که تهمت تابوت نام دارد.
زمین از ظلم انسان زخمی و مبهوت میماند
زمان تا اطلاع ثانوی مسکوت میماند
قطار روح هم از ریل خارج میشود بیتو
اسیر شیب تند عالم ناسوت میماند
بشر از مرزهای لامکان رد میشود، اما-
دلش در عصر سنگ و آتش و ماموت میماند
و این تنها دلیل زندگی(توی پرانتز: عشق)!
کماکان در هجوم خنجر و باروت میماند
زمین از تشنگی میمیرد و چون کرم ابریشم
جهان در حسرت یک تک درخت توت میماند
بدون نغمه داوودیات این چند روز عمر
به زخم چرکی پیشانی جالوت میماند
و شیطان استکان روح را سر میکشد یکجا
و بر ته مانده تن تهمت تابوت میماند
خودت آقا قضاوت کن ببین بی التفات تو
غزل در بند مشتی بیت نامربوط میماند
گفت و گو
