فصل عاشقان

سلام! شترگاوپلنگی‌های تنهای دیار من! چطورید؟ چه خبر؟ بالاخره اول مهر هم رسید و بوی فصل عاشقان آمد. مهر ماه خوبی است. آنقدر خوب که بعد از فروردین می‌تواند ماه ایده‌آل ایرانی‌ها باشد که هست؛ چون مراسم یک عید بزرگان ایرانیان باستان یعنی مهرگان در همین ماه برگزار می‌شد. بگذریم، چه می‌کنید با درس و مشق؟ لابد خیلی‌هاتان شاکی هستید. اما آنهایی که برای اولین بار به دانشگاه می‌روند، لابد کلی ذوق و شوق دارند! خوش به حالشان! واقعا این روزها را با هیچ روز دیگری نمی‌شود عوض کرد و به خاطر همین است که باید قدرش را درست و حسابی دانست و به آن اهمیت داد. باید از لحظه لحظه‌اش لذت برد وگرنه یک روز مثل من، گوشه میزی در محل کارتان می‌نشینید و حسرت آن روزها را می‌خورید؛ روزهایی که با بداخمی و بداخلاقی سپری کردید، در حالی که بهترین روزهای زندگی‌تان بودند.

نامه این هفته هم درباره یکی از همین آدم‌های بداخلاق است. علت بداخلاقی‌اش خیلی معلوم نیست. آسیه از کرمانشاه نامه‌ای نوشته و در آن گفته که دلش نمی‌خواهد دوباره به مدرسه برود! به نظر شما عجیب نیست؟ من که شاخ درآوردم. البته آسیه دوم راهنمایی است و شاید شنیدن چنین حرفی از او خیلی هم عجیب نباشد. او گفته که در مدرسه اذیت می‌شود و کسانی هستند که او را مدام مسخره و اذیت می‌کنند، اما ننوشته چرا چنین اتفاقی برایش می‌افتد و چرا دیگران او را اذیت می‌کنند؟ آسیه عزیز! اگر می‌خواهی واقعا مشکلت حل شود باید آن را درست توضیح دهی. باید بگویی که چرا همکلاسی‌ها و هم‌مدرسه‌ای‌هایت اذیتت می‌کنند و مگر تو چه عیب و علتی داری که آنها چنین رفتاری از خودشان نشان می‌دهند؟ اما هر دلیلی هم که داشته باشد، باز تو نباید به خاطر چند آدم نادان آینده‌ات را به خطر بیندازی. درس خواندن تو نباید به خاطر این چیزها به خطر بیفتد. اصلا چرا مدرسه‌ات را عوض نکردی؟ اگر واقعا اینقدر اذیت می‌شوی، چرا به یک مدرسه دیگر نرفته‌ای؟ نکند بهانه می‌آوری و حوصله درس خواندن نداری؟ به هر حال اگر می‌خواهی کمکت کنیم، بهتر است توضیح کامل‌تری بدهی. حالا هم به جای این حرف‌ها، بهتر است به درس و مشقت برسی و بیشتر از این خودت را درگیر این حاشیه‌ها نکنی.

خب شترگاوپلنگی‌ها ما رفتیم. طبق معمول هنوز شروع نکرده باید تمام کنیم. چه می‌شود کرد؟ این هم سهم ما از نسل سوم است. پس تا هفته بعد درود و بدرود!