بایسته‌های وحدت

در طول سال‌های پس از انقلاب با بروز چالش‌ها، بحران‌ها و مشکلات همواره با تدبیر راهگشای امام خمینی(ره) و رهبر معظم انقلاب در تمسک به وحدت بوده که کشور توانسته است بر مشکلات فائق آید.

وضعیت این روزهای کشور متعاقب رخدادهای پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری که بیش از یکصد روز از اولین جرقه‌های آن می‌گذرد و فضای کشور را که باید مشحون از همدلی، تفاهم، وحدت و تلاش برای خدمت، سازندگی ، پیشرفت ، آبادانی و اعتلای نظام اسلامی باشد ، با کمال تاسف اختلاف و چنددستگی فرا گرفته است و این زیبنده این ملت بزرگ و نظام جمهوری اسلامی که جهانیان با دیده تحسین به آن نگریسته‌اند و محرومان و مستضعفان عالم چشم امید به آن دوخته‌اند، نیست.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در چند‌ماه اخیر به طور مستمر همه را به وحدت فراخوانده‌اند و خواهان کنار گذاشتن تنش‌ها و اختلافات شده‌اند، اما در میان حیرت افکار عمومی همه منتظر دیگری هستند تا گام بردارد و اگر کسی هم پیشقدم ارائه طرحی شود با برچسب زدن از سوی افراطیون از جناح‌های مختلف سیاسی مجال چاره‌اندیشی را از کشور سلب می‌کنند.

برای نیل به وحدت بر این باورم که باید 3 اصل اساسی با مولفه‌های آن توامان مدنظر قرار گیرد تا از وضعیت کنونی خارج شویم.

اول اصول حاکم بر وحدت: برای نیل به وحدت همه طرف‌های درگیر اعم از اشخاص، نخبگان دانشگاهی و حوزه، جریانات سیاسی، احزاب و تشکل‌های سیاسی و حامیان آنها باید اصولی را برای تحقق وحدت بپذیرند: پذیرش و قبول وجود اختلاف، مشکل و چالش در کشور، قبول وحدت برای برون رفت از مشکلات کنونی، اعتقاد به اقدام عاجل در کاهش منازعات و چالش‌ها و کاربست روش‌های مسالمت‌آمیز، تن دادن به داوری‌ها و فصل‌الخطاب‌ها و پذیرش نتایج آنها، قبول خطاها و نقصان‌های صورت گرفته از سوی کسان یا اشخاص یا جریاناتی که به نوعی در ایجاد این حوادث نقش داشته‌اند و اعلان پوزش از ساحت مردم به واسطه این خطاها و جفاها، محکوم کردن هر گونه مداخله بیگانگان و اجانب در امور داخلی کشور توسط همه و بالاخره وجود عزم و اراده و دست رد به افراطیون و رادیکال‌ها که اصلی‌ترین مانع وحدت نیروهای انقلاب هستند که امام عزیز از آنان به عنوان آتش‌بیاران معرکه یاد می‌کرد را باید به مثابه اصول حاکم بر وحدت برشمرد.

دوم سازوکار‌های وحدت: به صرف بیان، وحدت تحقق نمی‌یابد. سازوکارهایی باید برای آن طراحی شود و با یک برنامه زمان‌بندی شده و مدیریت واحد، آن را به سامان رساند. سه مقدمه واجب بر سازوکار وحدت وجود دارد:

1- قانون، پایه و مبنای حل و فصل همه منازعات باشد.

2- رهبری و ولایت فقیه محور وحدت قرار گیرد.

3- پذیرش آتش‌بس فوری در متهم کردن یکدیگر و خاتمه دادن به منازعات رسانه‌ای و تریبونی از بسته‌های مهم برای تحقق سازوکارهای آن است.

بر این اساس و بر پایه تجارب و مطالعات انجام شده، عمده‌ترین مکانیزم‌ها و سازوکارهای دستیابی به وحدت عبارت است از:

1- ورود نهادهای خاص و مسوولیت‌دار چون مجلس خبرگان رهبری، مجمع تشخیص مصلحت نظام، مجلس شورای اسلامی، شورای امنیت ملی و دفتر مقام معظم رهبری.

2- مداخله نخبگان و گروه‌های مرجع همچون؛ مراجع عظام، تشکل‌های روحانی چون جامعه مدرسین، حوزه علمیه قم، جامعه روحانیت مبارز و ... یا اشخاص معتبر و صاحب نفوذ چون آقایان هاشمی رفسنجانی، مهدوی کنی، جوادی آملی و....

سوم نقشه راه آینده: آنچه که از 2 اصل دیگر مهم‌تر است، همانا داشتن نقشه راه برای آینده با هدف بازدارندگی و پیشگیری از بروز حوادث مشابه و نیز تلاش برای نهادینه کردن سازوکارهای وحدت در جامعه در اثر بروز اختلافات و تنش‌های سیاسی است. اصلاح قانون انتخابات، ممنوعیت موضعگیری له یا علیه نامزدهای انتخاباتی توسط نهادهای دخیل در امر انتخابات و مسوولان آنها چون هیأت‌های اجرایی، نظارت و... و بالاخره قبول این مهم که آمد و شد و تبادل قدرت یک امر سیال و نه ثابت است. فراز و فرود جریانات سیاسی ادبار و اقبال افکار عمومی به آنها و توفیق برای تصدی مسوولیت‌ها منوط به خدمت صادقانه مسوولان به مردم است وگرنه آیا کسی شک و تردید دارد که مردم با هیچ شخص، جریان و جناح سیاسی عقد اخوت و پیمان مودت دائمی نبسته‌اند و جا به جایی جریانات سیاسی در 3 دهه انقلاب در مسوولیت‌های مختلف هم گویای همین امر است.

فعالان سیاسی، احزاب، تشکل‌ها و اشخاص و نخبگان ما که همگی در درون خانواده بزرگ نظام مقدس جمهوری اسلامی زندگی می‌کنند و همواره بر این که خادم ملت بزرگ ایران بوده و هستند بر خود بالیده‌اند نیک بدانند، به قول مجاهد بزرگ و فرزند صالح مکتب امام خمینی(ره) سیدحسن نصرالله «انتخابات آخر دنیا نیست.» انتخابات ریاست جمهوری دهم با مشارکت بی‌نظیر 85 درصد مردم تمام شد و موجب افتخار همه ایرانیان گشت. مهم آن است که جریان پیروز در انتخابات ادب پیروزی را رعایت کند و جریانی که توفیق نیافته است هم باید به رای اکثریت تمکین کرده و احترام بگذارد و آیا اصولا مگر از لوازم دموکراسی‌و مردم‌سالاری دینی قبول رای اکثریت نیست. وحدت؛ مدیریت و راهبری می‌خواهد. باید ستایش کرد هر کس را که برای وحدت گامی به جلو بگذارد و چه خوش فرمود شاعر و عارف بزرگ فارسی، مولانا که وصف حال غایت مردم ایران زمین است:

در این خاک در این خاک در این مزرعه پاک
بجز مهر بجز عشق دگر بذر نکاریم

دکتر علی دارابی