غربت دفاع مقدس

شاید اگر مجید انتظامی هم این روزها در تالار وحدت به روی صحنه نمی‌رفت و اجرای سمفونی مقاومت را رهبری نمی‌کرد ، هفته دفاع مقدس غریب‌تر از همیشه در تالارهای فرهنگی هنری پایتخت بدرقه می‌شد.

امسال این هفته مثل همیشه با رژه نیروهای مسلح آغاز شد و بعد از آن خبری مبنی بر اجرای یک نمایش، برپایی یک نمایشگاه و برپایی یک هفته فرهنگی در سینمایی از سینماهای پایتخت به گوش نرسید.

شاید توجیهات زیادی در این زمینه وجود داشته باشد و برخی معتقد باشند که وقتی اثر جدیدی تولید نشده تا در این هفته در معرض دید مخاطبان قرار بگیرد، جایی برای طرح چنین پرسش‌هایی نیست؟ اما اگر نگاهی به فلسفه نامگذاری هفته‌ای به نام دفاع مقدس و نقش و جایگاه جنگ تحمیلی در تاریخ معاصر کشورمان داشته باشیم درمی‌یابیم که اتفاقا چنین پرسش‌‌هایی باید شکل بگیرد.

در هفته‌ای که به نام دفاع مقدس در تقویم ثبت شده، حداقل چند برنامه فرهنگی هنری فاخر باید اجرا شود تا اینقدر غربت جنگ تحمیلی در تالارهای فرهنگی ‌ هنری کشورمان به چشم نیاید.

آثار بسیاری در این حوزه و در عرصه‌های مختلف فرهنگی و هنری تولید شده‌اند که این هفته می‌تواند، بهانه‌ای باشد برای مرور داشته‌های فرهنگی هنری ما از این رویداد.

در حوزه تئاتر مثلا می‌شد چند نمایشنامه ماندگار این حوزه را همزمان با این ایام به صحنه برد تا نسل جدیدی که اجرای آن آثار را ندیده فرصتی پیدا کند تا دوباره به تماشای آنها بنشیند.

در حوزه سینما نهادهای متولی حفظ و نشر آثار و ارزش‌های دفاع مقدس می‌توانستند با همکاری سایر نهادها و تشکل‌ها هفته‌ای فرهنگی برای مرور سینمای دفاع مقدس برپا کنند و در حاشیه آن جلسات گفتگو و نقد و بررسی برای عوامل دخیل در تولید آثار ماندگار این عرصه را با مخاطبان فراهم سازند.

در کنار همه اینها می‌شد، نگاهی دوباره به فیلم‌های مستند جنگ تحمیلی انداخت و آنها را برای نمایش در چنین رویدادی گلچین کرد.

در حوزه تجسمی هم این هفته می‌توانست بهانه‌ای باشد برای مرور روایت تصویری عکاسانی که از جانشان مایه گذاشتند تا تصاویری ماندگار از این رویداد ثبت شود.

در سایر حوزه‌ها هم می‌شد چنین برنامه‌هایی را برگزار کرد و هفته‌ای فرهنگی هنری درخور این نامگذاری سامان داد. فرهنگ و هنر دفاع مقدس این پتانسیل را دارد که از شکل تزئینی خارج شود و حداقل در چنین هفته‌ای مورد بازخوانی دقیق قرار بگیرد.

رضا عظیمی