تنهای اخمو

در جشنواره فوتبال جهان در آفریقای جنوبی، تابستان سال آینده خبری از ستاره‌هایی مثل لیونل مسی و کریستیانو رونالدو نخواهد بود، اما برد انگلیس در لندن برابر کرواسی بیشتر از خیز بلند این تیم برای فتح جام جهانی نشانگر قدرت عجیب فابیو کاپلو در مربیگری این تیم بود. نشانی که باعث شد او دوباره بشود چهره برنده هفته ما. در دنیای مربیگری جهان کمتر مربی وجود دارد که تقریبا در کارنامه‌اش فقط قهرمانی و موفقیت وجود داشته باشد ولی دون فابیو از این جمله مربی‌هاست. او دوران بازی‌اش را در تیم راه‌راه‌پوش شهر تورین یعنی یوونتوس بازی می‌کرد، اما تمام شهرتش را روی نیمکت تیم میلان به دست آورد. آ.ث.میلان او با ستارگانی مثل رود گولیت، فان باستن، فرانک ریکارد و دونادونی بهترین تیم اروپای آن سال‌ها بود، اما کاپلو از آن دسته مربیانی نبود که بتواند با یک تیم کار کند (مثل آلکس فرگوسن در منچستریونایتد، آرسن ونگر در آرسنال و یا اوتمار هیتسفیلد در بایرن‌مونیخ) او بعد از آ.ث.میلان تیم‌های زیادی را تجربه کرد و اتفاقا در تمام آنها موفق بود. یک سال به رئال‌مادرید رفت و این تیم را قهرمان کرد و به سبک کابوهای تنها از این تیم بدون هیاهو بیرون آمد تا هدایت تیم دیگری را به دست بگیرد. او اما دوباره به اسپانیا بازگشت و در کورس دیدنی فوتبال فصل 2006 توانست بارسلونای تحت هدایت فرانک ریکارد را در روز آخر جا بگذارد و دوباره این تیم را قهرمان کند، فصلی که هنوز به یاد علاقه‌مندان فوتبال مانده است. اما انتخاب او به عنوان مربی تیم ملی فوتبال انگلیس از جنس دیگری بود. از طرفی او هیچ گاه هدایت تیم ملی کشوری را به عهده نگرفته بود و از سوی دیگر تیم انگلیس در شوک حذف از جام ملت‌های اروپا (به وسیله همین تیم کرواسی) بود. جمع کردن یک تیم شکست خورده و بدون روحیه همراه کنار گذاشتن تعدادی از بازیکنان با سابقه فقط از عهده شخصی مثل کاپلو برمی‌آمد. حالا دون فابیوی مغرور با اخم‌های همیشه درهم‌اش نشانی از یک کابوی تنها ندارد. او با قدرت توانسته است صعود تیم ملی تحت هدایتش را به جام جهانی تضمین کند و این بار به منتقدانش ثابت کند افکار او در زمین فوتبال فقط مختص تیم‌های باشگاهی (آن هم از نوع متمولش) نیست.