اینترنت و نسل امروز

چون خانه‌های سنتی این سرزمین دارای اندرونی و بیرونی است، ما در میان خانواده و جامعه گاه با دو فرهنگ متفاوت و حتی متضاد مواجه می‌شویم.

این تعارضات اگر سال‌ها پیش به شکاف بین نسل‌ها و تفاوت منجر می‌شد امروز تفاوت فرهنگی و تقابل و تعارض فرهنگی و اجتماعی فرزندان و خانواده را به وجود آورده است.

میزان نفوذ و پذیرش این تکنولوژی‌های ارتباطی نوین در میان نوجوانان و کودکان در حدی است که امروز بیهوده است اگر در مورد پذیرش یا عدم پذیرش استفاده از این وسایل سخن بگوییم. امروز بحث از میزان پذیرش است.

امروز بچه‌ها حتی قبل از دبستان با کامپیوتر آشنا می‌شوند. رقابت میان دوستان و فرآیند اجتماعی شدن بعد از خانواده در میان همسالان ادامه می‌یابد و اکنون این وسایل ارتباطی نوین که در افزایش سطح آگاهی و دانش کودکان نقش مهمی دارد، باعث بلوغ فکری زودرس آنان شده و سطح روابط اجتماعی را ارتقا بخشیده است.

با شناختی که از خانواده داریم باید گفت اینترنت و بازی‌های رایانه‌ای توانسته است تا حدی کودکان و نوجوانان را به انزوا بکشاند.

چنین جامعه پذیری نوینی نقش والدین را در انتقال فرهنگ موروث جامعه که سینه به سینه نقل می‌شده کاهش می‌دهد. اگر گسترش اینترنت همراه با توسعه جامعه و در توازن با آن پیش برود به رشد و تعالی بیشتر منجر می‌شود ولی اگر این اتفاق نیفتد اطلاعات و داده‌های رایانه منبعی از نوآوری نخواهد شد بلکه در ذهن نوجوانان سر درگمی و سرخوردگی ایجاد خواهد کرد.

اما نقشی که خانواده در این میان دارند آموختن علم نوین ارتباطی و نزدیک شدن به دانسته‌های فرزندانشان است. تا آنان با این پدیده و آسیب‌های آن آشنا نباشند ممکن است فکر کنند وسیله خوبی به دست آوردهاند که کودکان و نوجوانان را سرگرم کند، اما آنان باید بدانند اختلال در اجتماعی شدن، عدم تحرک و ذهن‌گرایی و سایر مشکلاتی که فرد در تشکیل خانواده و مسوولیت‌پذیری و انتقال آموخته‌های خود خواهد داشت حداقل مشکلی است که در اثر استفاده نسنجیده، کنترل نشده و بی‌رویه اینترنت به وجود می‌آید.

دستگاه فرهنگ‌ساز رسمی جامعه می‌تواند اقدام به تولید نرم‌افزارهایی منطبق با فرهنگ جامعه کند و سایت‌های مفید و مورد نیاز نسل امروز را گسترش دهد و در این کار افراط و تفریط نکند و شرایط اجتماعی را مدنظر داشته باشد.

امروز اینترنت در کنار سایر وسایل ارتباط جمعی توانسته است تفاوت و حتی تضاد بین فرهنگ رسمی و غیررسمی به وجود آورد. اگر خانواده‌ها از توان علمی کافی برخوردار نیستند تنها می‌توانند از نفوذ و اقتدار خود برای محدود کردن ساعات استفاده از این وسایل نظارت کنند. در عین حال این نظارت نباید به نحوی باشد که فردیت نوجوان را نیز مخدوش سازد در غیر این صورت آتش تقابل را شعله‌ورتر می‌سازد.