حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
قلمرو
«زنده مانی» و «زندهگانی»
زندگی، راه و نگاه آنانیست که تازه و نو به نو - با «شادمانی» و «سرسختی»ای تناور و تراوا ره در پیش گرفتهاند و بیخیال غمان و سختی زمان، هماهنگ با همه هستی، به پیش میتازند.
زندگی، دوام و ادامه راهیست پرچالش، اما شورآفرین؛ به سوی هدفی والا و شیرین.
و در این راه پرتلاطم و پرتداوم،
چه خوش خواهد بود که «روح» و «روحیه»مان را، نه تنها که نبازیم، بل که هر لحظه و هماره نیز از نو بسازیم؛
و با همه جان و جهان خویش، در جرگه هماره هارمونی هستی،
درآییم...
آری:
«زنده بودن»، چیزی ست؛ و «زندگی کردن»، چیزی دیگر.
ابوالقاسم حسینجانی
گفت و گو
