سه‌گانه ای برای آرامش

آخرین شب از سه گانه قدر*

سه‌گانه‌هایی که مارا در شب‌های این ماه عزیز از زمین جدا می‌کنند تا نگاهمان به همه چیز عوض شود، حتی برای سه شب هم که شد. سه‌گانه‌هایی که یک در میان می‌آیند تا شب‌هایمان در بیداری بگذرد و شام‌مان پر از عطر آسمانی رازهای ملکوت شود.

سه‌گانه‌ای که همدیگر را کامل می‌کنند، در امتداد هم شب‌های ما را با دعا و نیایش و «بک یاالله» آذین می‌بندند تا الغوث الغوث‌هایمان تجلی تمام بیچارگی و اضطرابی باشد که در طول سال در این برهوت زمین ما را از هر طرف احاطه می‌کنند.

این شب‌ها ثابت می‌کنند که می‌شود دنیا طور دیگری دیده ‌شود طور دیگری زیست و می‌شود به شکل‌دیگری حرف زد، کلمات را بر زبان آورد و باتمام وجودت معانی کلمات را حس کرد.

این شب‌ها رازهای عجیبی با خود دارند، کافی است بیدار باشی و گاهی به آسمان نگاه کنی، به درخشش ستاره‌ها و ماهی که نصفه نیمه گوشه‌ای از آسمان را روشن کرده است. این شب‌ها کافی است بیدار باشی و به آسمان نگاه کنی، آن وقت بدون این که برانی و بفهمی زبانت باز می‌شود و کلماتی که باید بر زبانت جاری می شود.

این شب‌ها باید بیدار بود و تن سپرد به بارانی که می‌بارد، باران رحمتی که می‌بارد و می‌بارد و می‌بارد و اگر بیدار باشی می‌توانی آن را ببینی، حس کنی.

امشب آخرین شب از این سه‌گانه عزیز است، سه‌گانه‌ای که اگر عمری باشد برای درکش باید یک‌سال دیگر صبر کرد، دوباره به ماه رمضان رسید و 18 روز را پشت سر گذاشت تا اولین شبش را درک کنی.امشب آخرین شب این سه‌گانه است و می‌گویند که سومین شب بهترین شب است، افضل‌تر است و...

نمی‌دانم کدام درست‌تر است، اما می‌دانم که امشب را باید بیدار بود باید بیدار بود به آسمان نگریست.

*در روایات آمده که شب 27 ماه رمضان هم یکی از شب‌هایی است که باید در آن احیاء داشت. مثل شب نیمه شعبان، اما مراد از سه‌گانه در این متن به خاطر پشت سر هم بدون این سه‌شب است.