پیچ بهارستان

خوش به حال خودمان که در بیشتر موارد مخافق بودیم. (این را یکی از نمایندگان ته مجلس گفت که عموماً نظر خاصی نداشت و غالباً رای ممتنع داشت. ما هرچه از بالای مجلس، از جایگاه ویژه خبرنگاران، به پایین نگاه کردیم، راستش دستگیرمان نشد که نماینده کجا بود.آدم که پا به سن بگذارد، دیگر چنان که باید چشم دیدن هر چیزی را ندارد.)

باری؛ سرانجام مجلسیان از پس 5 روز متمادی بحث و بررسی و شور و مشورت و رایزنی و افطاری و جمع‌بندی ،بالاخره ظهر روز پنجشنبه گذشته به تعداد 18 نفر از وزرای پیشنهادی در حد نصاب لازم رای اعتماد ملی دادند و این میان فقط 3 نفر از وزرای پیشنهادی در پیچ بهارستان‌گیر کردند که به هر حال به همه شان خسته نباشید عرض می کنیم. چه نمایندگان محترم مجلس (اعم از موافق و مخالف و مخافق) که هلاک شدند این چند روز؛ چه آنهایی که بحمدالله بالاخره وزیر شدند؛ و چه برادران و خواهران غیوری که بحمدالله وزیر نشدند. اجرکم علی الله.

نطق بعد از دستور: هرچند که کار از نطق گذشته است و ما هم خیلی اهل نطق کردن و این جور چیزها نیستیم، اما از آنجا که غالباً راجع به هر چیزی خود را صاحبنظر می دانیم و البته خیلی هم پربیراه نمی دانیم؛ در راستای ترکیب جدید هیأت دولت نیز عرایضی داریم که گفتنش خالی از ضرر نیست. مگر چطور بشود. عنایت بفرمایید:

1 تبریک به 18 وزیر موجود: وزارت اگرچه یک کار سهل‌ممتنع می باشد؛ اما همچین هم آسان نیست. رد شدن از هزار توی مجلس کار هر کس نیست. نه هر که سر بتراشد، قلندری داند. کلی سوابق مدیریتی ارزنده و حجیم و مرتبط با وزارتخانه مربوطه می خواهد و مدارک اسطقس دار غیرآکسفوردی که لا ریب فیها. مو، لای درز آن نرود از شدت شفافیت مطلق. طرف باید ثابت نماید که در 30 سال گذشته، در هر مقام و منصبی که بوده، العیاذبالله نفوذی نبوده و نستجیر بالله نقش بازی نکرده است. فلذاست که جای تبریک و تهنیت شدیداللحن دارد به این هفده برادر و یک نفر خواهری که به هر ترتیب بود، برای وزارت را‡ی آوردند. فقط باید مراقب موافقت ها و مخالفت های خود در کابینه باشند که بیشتر بتوانند خدمت کنند. عمرها شدیداً در گذر است. تکیه بر عهد گل و باد صبا نتوان کرد. پس تا فرصت هست،خدمت کنید و در خدمت باشید.

2 تبریک به 3 وزیر غیرموجود: مراد از وزرای غیرموجود، اشاره به 3 خواهر و برادر پیشنهادی برای دریافت مقام وزارت آموزش و پرورش،رفاه و تأمین اجتماعی، و نیرو بود که موفق به کسب رای اعتماد لازم از مجلس نشدند و عجالتاً در فهرست قابلمند وزرای دولت دهم اسم ایشان موجود نمی باشد. با این حال به لحاظ پتانسیل بالا و ظرفیت های بالقوه و بالفعل عمیقی که دارند؛ چه داخل وزارتخانه باشند، چه بیرون وزارتخانه؛اولاً که هرجا باشند سلامت باشند؛ این از همه مهم‌تر و برای همه بهتراست. در ثانی، همیشه با توانایی هایی که دارند، در هر پست دیگری هم که باشند، می توانند به اندازه یک وزیر تلاش و فعالیت کنند، تا هم مملکت را بسازند و هم میزان تشنگی خود به خدمت را کاهش دهند. این سه بزرگوار هم اگر وزیر شده بودند، از صبح روز خدمتگزاری‌شان، عین بقیه در زیر ذره‌بین موافق و مخالف قرار می گرفتند و بیشتر در تیررس بودند. در صورتی که الان با خیال راحت می توانند به شغل قبلی خود در مجلس یا تربیت بدنی یا غیره برگردند. خوش به حال جناب علی‌آبادی که با دست پر هم بر می گردند. با عنوان زیبنده پدر ورزش ایران که از قول یکی از مجریان سیما گفته شده بود. به هر حال، چه زنیرو، چه ز ورزش، در هر دو حالت بود مرد را راستی(....!و اصلاً شاید به خاطر همین ارتباط تنگاتنگ هم بود که قرار بود ایشان از سازمان تربیت بدنی به وزارت نیرو بروند که البته این بار نشد بروند.)

رضا رفیع