وعده‌های چرب

وعده‌های تامین چرب و شیرین مسوولان، انسان را به یاد سخنان آن بزرگ می‌اندازد که انگار در ماه مبارک رمضان کمبود بسیاری از ویتامین‌ها و پروتئین‌های بدن تامین می‌شود تا احتمالا پس از ماه مبارک با بدن‌های فربه‌تری به ماه شوال قدم بگذاریم.

آیا برای مبارک شدن این ماه فقط باید به فکر رنگین‌تر کردن سفره‌های افطار بود یا رمضان مبارک، آن ماهی است که سحرهایش پردعا و انس با قرآن است؟ این روزها که وعده‌های تامین مرغ و گوشت به حد وفور و نظارت بر عرضه و قیمت زولبیا و بامیه را می‌شنویم، بی‌اختیار به یاد سخنان امیر مومنان(ع)می‌افتیم که بر حذر می‌دارد ما را از این که شکم‌ها‌مان را گورستان حیوانات نکنیم. اگر در سراسر سال نه بر شکم خودمان و نه بر حیوانات رحم نمی‌کنیم، لااقل در این ماه فرصت را می‌توانیم غنیمت شمریم و به جای آن که بلافاصه پس از صرف سحر، به فکر مقدمات چیدن سفره افطار باشیم، در این فاصله، قدر بیدار شدن پیش از اذان صبح و اتصال به نماز اول وقت را بدانیم. این روزها را فرصتی برای گفتگو با خدا و زدن حرف‌هایی که در طول سال فراموش کرده‌‌ایم، بدانیم. خوب است مسوولان بدانند شاید اشکالی نداشته باشد، چند مثقال از چربی‌ها کم شود تا یکی دو گرم به اندوخته‌های معنوی اضافه شود.

آیا مردم مسلمان ما حق ندارند این روزها از مسوولانشان سوال کنند چرا به اندازه مرغ و گوشت، به فکر تسهیل و تامین شرایط معنوی جامعه نیستند؟ تامین مواد غذایی و جلوگیری از سوء استفاده‌کنندگان که باید وظیفه همه ماهه آنان باشد.

آیا این که هر ساله در هفته‌های منتهی به ماه خدا و مهمانی حضرت حق، مدام از خوردن و تامین خوردنی‌ها بگویند و بشنویم، بی‌حرمتی به مهمانان الهی نیست که قرار است چند صباحی از لذایذ چشم بپوشند تا لایق سفره پربرکت خالق خود باشند؟ احتمالا برخی از مسوولان باور ندارند با کم‌خوری در یک ماه، هیچ اتفاقی برای روزه‌داران نمی‌افتد.

ابراهیم زاهدی‌مطلق