به مو گفتی صبوری کن صبوری...

سلام شترگاوپلنگی‌ها! چطورید؟ چه خبر؟ خوب و خوش هستید؟ این هفته می‌خواهم به نامه محمد از اردبیل جواب بدهم. نامه یک شاعر عاشق! محمد عزیز، نامه‌ات را خواندم و تقریبا از شکل گرفتن چنین عشقی در وجودت تعجب کردم. نمی‌دانم تو چطور دل به چنین موردی باخته‌ای و اصلا معیارهایت برای انتخاب کسی با این مشخصات چیست. همان طور که نوشته‌ای شما با هم فاصله سنی بسیار زیادی دارید. ضمن آن که تو فعلا مشغول تحصیل در دانشگاه هستی و خیلی چیزها در زندگی‌ات مشخص نیست. مراحل بسیاری مانده که باید آنها را طی کنی. از تمام کردن درس و رفتن به سربازی گرفته تا پیدا کردن کار و تشکیل یک زندگی. به همین خاطر می‌خواهم به تو بگویم خیلی عجله نکن. بگذار مدتی بگذرد. هم تو بزرگ‌تر شوی هم او. آن وقت اگر معیارهایت تغییر نکرده بود به طور جدی وارد عمل شو. ولی حالا برای همه این کارها خیلی زود است. به نظرم هر اقدامی باعث می‌شود او را بدتر از دست بدهی به همین خاطر پیشنهاد من این است که صبر کنی و به خدا توکل نمایی. مطمئنا اگر صلاح و مصلحت او بر وصلت شما مقدر شده باشد این اتفاق رخ می‌دهد. نوشته‌ای: «گرچه در ظاهر جوانم ولی دل و روانم خیلی پیر شده» چرا؟ آیا باید صرف وجود چنین مشکلی به این صورت تو را از پا بیندازد. عشق، همه چیز زندگی نیست. بخشی از آن است. دوست خوبم ممکن است مرا به بی‌احساسی متهم کنی، اما باور کن من حال تو را خوب می‌فهمم و به خاطر همین می‌خواهم کمکت کنم. صبور باش عزیز من! زندگی فرصت‌های بسیاری در اختیار آدم‌ها خواهد گذاشت. فرصت‌هایی که شاید تو به خواب هم نبینی. اگر رضایت خودت را با رضای خدا وفق بدهی آن وقت خواهی دید که چون اقیانوسی پهناور از افتادن هیچ سنگی بر پهنه افکار و اهدافت رنجه نخواهی شد و این یکی از بهترین مقام‌هایی است که یک انسان می‌تواند به آن برسد. پس باز هم می‌گویم صبور باش و به خدا توکل کن. به جای عذاب کشیدن، سعی کن برنامه‌های زندگی‌ات را جلو بیندازی تا هر چه زودتر به هدفت برسی. ما هم برایت دعا می‌کنیم.

خب شترگاوپلنگی‌ها به قول قیصر امین‌پور تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است. امیدوارم روزهای خوبی در انتظارتان باشد. روزهای پر از شادمانی و آگاهی. تا هفته بعد درود و بدرود.