داروی ضدافسردگی را قطع نکنید

داروهای ضدافسردگی مانند آنتی‌بیوتیک‌ها نیستند که در طول چند روز عامل بیماری زا را از بدن ریشه‌کن کنند. داروهای ضدافسردگی به جای ریشه‌کن کردن عامل بیماری، علایم آن را کاهش می‌دهند و درعین حال امکان دارد که بیمار حتی بعد از رهایی از علایم نیاز به مصرف دارو داشته باشد.

انجمن روان پزشکان آمریکا توصیه می‌کنند که بیمار باید 4 تا 5 ماه بعد از بهبود علایم هم از داروهای ضد افسردگی استفاده کند. این کار باعث می‌شود تا از احتمال بازگشت بیماری کاسته شود.

برخی از بیماران ممکن است به زمان طولانی‌تری برای مصرف دارو احتیاج داشته باشند. افسردگی می‌تواند در بعضی از مواقع شبیه بیماری مزمن مانند دیابت و بیماری‌های قلبی عمل کند. در این شرایط بیمار به یک روند درمانی مداوم احتیاج دارد که به آن درمان نگهدارنده گفته می‌شود.

بر اساس این گزارش، طی دو دهه گذشته تعداد زیادی از داروهای جدید ضد افسردگی روانه بازار شده‌اند که تا حدودی متفاوت‌تر از داروهای قدیمی عمل می‌کنند.

یک نوع از این داروها بازدارنده‌های انتخابی باز جذب سروتونین (SSRIs) هستند. این داروها بر روی سطح یک ماده شیمیایی در مغز به نام «سروتونین» اثر می‌گذارند. از انواع این ضد افسردگی‌ها می‌توان به اس سیتالوپرام، فلووکسامین، پاروکستین و فلوکستین اشاره کرد. عوارض جانبی این داروها معمولا اندک و شدت آنها کم است و شامل مشکلات معده، مشکلات خواب، مشکلات جنسی، سردرد، اضطراب و تغییرات وزنی هستند.

نوع دیگری از داروهای ضد افسردگی بازدارنده‌های باز جذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs) نام دارند.