در ناتوانی...

راستش این هفته یک ایمیل خیلی عجیب به دستم رسیده که هر چقدر فکر می‌کنم نمی‌توانم راه‌حلی برای رفع مشکل این دوست پیدا کنم. یعنی واقعیتش را بخواهید آنقدر از کار این دوست که برایمان ایمیل زده حیرانم که نمی‌دانم چه باید بگویم.

ل. عزیز! ایمیلت را خواندم و واقعا مبهوت ماندم. می‌دانی همه‌اش با خودم فکر می‌کردم اگر تو به جای این که به این همه شخصیت در عالم واقعیت جان بدهی در دنیای داستان جان می‌دادی حتما نویسنده بزرگی می‌شدی.

خب، واقعیت این است کاری که تو کردی آنقدر... آنقدر بد و حیرت‌انگیز است که آدم نمی‌داند چه بگوید. مرا ببخش که اینقدر رک حرف می‌زنم، اما چاره‌ای نیست. بالاخره باید یک نفر این حرف‌ها را بزند. تو دو راه بیشتر نداری. یا واقعیت را به دوستت بگویی یا اصلا به کلی قید رابطه با او را بزنی که در این صورت البته چیزی از بار گناهان تو نه‌تنها کم نخواهد شد که بیشتر هم خواهد شد. پس می‌بینی که فقط همان یک راه مانده است، اما طی کردن این راه کار ساده‌ای نیست. یعنی فکر نکن صرف گفتن واقعیت همه چیز را حل می‌کند و تو را راحت می‌سازد. به نظرم بهترین کار این است که تو هر چه زودتر با یک مشاور در این باره صحبت کنی و از او بخواهی روش گفتن واقعیت را به دوستت به تو یاد دهد. این تنها راهی است که به ذهن من رسیده است. چون واقعیت برای دوستت آنقدر وحشتناک است که راست گفتن آن نه‌تنها کمکی به او نمی‌کند بلکه بشدت به او ضربه خواهد زد. شاید هم اصلا مشاور به تو بگوید نباید واقعیت را به او بگویی، به هر حال خواهش می‌کنم بی‌گدار به آب نزن و این یک بار سعی کن منطقی فکر و رفتار کنی. خیلی دلم می‌خواست با حرف‌هایم لااقل کمی تو را آرام می‌کردم ولی راستش بیشتر از تو نگران آن دوستت هستم و نمی‌دانم که او بعد از شنیدن واقعیت چه حالی خواهد داشت و حتی همین حالا هم چه شرایط سختی را پشت سر می‌گذارد. امیدوارم خداوند به هر دوی شما کمک کند. از تو خواهش می‌کنم مرا از حال خودت بی‌خبر نگذار و بگو که با این وضعیت چه کرده‌ای. من منتظر ایمیل‌های بعدی تو هستم.

خب شترگاوپلنگی‌ها دوباره رسیدیم به ته ستون. تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است... پس خداحافظ.