توفیق خیلی اجباری

نه زحمت کشانی که شب و روز در ترمینال‌های مسافربری در حال خدمتند و نه راننده‌های عزیزتری که مسوولیت جان 40 مسافر را در یک مسافت حداقل 3 2 ساعته به عهده دارند. نترسید! فکر نکنید می‌خواهم نق بزنم از آمار بالای تصادفات جاده‌ای و ترس و لرزی که هر هفته باید تحمل کنیم.

جاده‌ها که الحمدلله سالمند و راننده‌ها هم که همگی هوشیار. صحبتم خیلی کوچکتر از نگرانی‌های جانی است! اگر مسافر باشید یا کارتان طوری باشد که مجبور باشید در ماه حداقل 3 2 سفر با اتوبوس داشته باشید متوجه می‌شوید. چیزی که قرار است بهانه‌ای باشد که شما از اوقات بیکاری تان در اتوبوس از آن استفاده کنید می‌شود بلای جانتان. چیزی به نام تماشای فیلم در اتوبوس.

ارائه خدمات گوناگون و متنوع، ایجاد فضای مناسب و دلنشین در طول سفر، استفاده از افراد دوره‌دیده و کارآزموده و آگاه از روانشناسی سفر و برخورد با مسافر و... جزو الفبای جذب گردشگر این صنعت در دنیاست. وقتی این استانداردها در کنار وضعیت فعلی پایانه‌های مسافربری ایران قرار می‌گیرد مسائل قابل بحث و تامل زیادی مطرح است.

در سال‌های اخیر ورود اتوبوس‌های مجهزتر به ناوگان مسافربری کشور خدمات جدیدی را نیز به همراه داشته که از جمله این خدمات، وجود تلویزیون و دستگاه‌هایی برای پخش فیلم در اتوبوس‌ها است. هر چند که در سال‌های اولیه ورود این اتوبوس‌ها به ناوگان مسافربری کشور با توجه براحتی و استاندارد بودن صندلی‌ها و هوای مطلوب و در ضمن پخش فیلم‌های سینمایی، این اتوبوس‌ها مورد استقبال گسترده و مناسبی قرار گرفت، اما حالا با گذشت زمان و به دلایلی، این مساله نه تنها باعث افزایش مسافران نشده بلکه به عنوان یک معضل در سفر با این اتوبوس‌ها درآمده است. 

اما نکته عجیب این است که شما محکومید به تماشای فیلمی بنشینید که حدود 70 بار دیده‌اید! اینقدر هم خودخواه نیستید که بقیه را محکوم کنید که این فیلم را نبینند اما حداقل انتظار دارید که صدای پخش این فیلم باعث نشود شما حتی نتوانید یک جدول ناقابل متقاطع را حل کنید. جالب‌تر این‌که گاهی تمام 40 مسافر اتوبوس ترجیح می‌دهند فیلم 70 بار دیده را نبینند اما راننده انگار که دستور مستقیم  دارد باید فیلم را پخش کند. و این کار را می‌کند و خب طبیعتا شما برای هفتاد و یکمین بار به تماشای فیلم مینشینید تا از اوقات بیکاری تان در اتوبوس به نحو احسن استفاده کرده باشید.

علی محزون