عکاس‌باشی

در روزگاری که آمریکا به فکر تحکیم سلطه خود بر ایران بود و شاه به هیچ چیز جز تداوم حکومت اختناق‌آمیز خویش نمی‌‌اندیشید، زندان‌ها آباد بود و خانه‌ها ویران و فقری وحشتناک بر جامعه سایه افکنده بود. در آن شرایط مردم در انتظاری سخت و بی‌پایان به سر می‌بردند و امام در غربت تبعید، در خانه‌ای گلین با ابتدایی‌ترین امکانات می‌زیست و همه شب به کوی دوست در نجف اشرف پناه می‌برد و با مولای موحدان و مقتدای عدالت پیشگان حضرت امیرالمومنین علیه‌السلام نجوایی عارفانه داشت و در این حال «انتظار فرج از نیمه خرداد» می‌کشید تا سرانجام توسط مولا و جد خویش حاجت‌روا شد. در دو صفحه پیش رو، وضعیت آن روزگار را از نگاه تصاویر به نظاره می‌نشینیم.