رادیو زنده است

«عصر خیال‌پردازی‌های رادیویی تمام شده است، صداها جای خود را به تصویر می‌دهند، گوینده هر چه خوش‌سیماتر بهتر، دیگر آنچه که می‌ماند صدا نیست تصویر است، تلویزیون رسانه‌ عصر ماست، تلویزیون رسانه‌ حقیقت است و رادیو رسانه‌ فریب، دیگر فقط باید دید، شنیدن دردی از کسی دوا نمی‌کند، جادوی تصویر کجا با رادیو قابل مقایسه است؟ بزودی همه‌ رادیوها به موزه می‌روند.»

اما کارشناسانی که مرگ رادیو را پیش‌بینی کرده بودند خبر نداشتند که هنوز گوش‌های شنوایی هستند که دل‌شان نه با دیدن تصویر بلکه با شنیدن صدا آرام می‌گیرد. عصر، عصر سلطه‌ بی‌چون و چرای تصویر شد اما این سلطه، سلطه‌ بر چشم‌ها بود نه بر دل‌ها، تلویزیون بر چشم‌ها نشست و حکم به دیدن داد، رادیو گوشه‌نشین دل شد و حکم به شنیدن کرد.

حالا نه دوران غرور تلویزیون است و نه عصر طلایی رادیو، حالا عصر اینترنت و پادکست و بلوتوث و توتیتر و سینماست، دور، دور سرعت و دقت و صداقت است و رادیو هنوز هم سریع و دقیق است، بهتر بگوییم رادیو زنده است، همان رسانه‌ای که روزی همه منتظر مرگش بودند حالا همه جا هست و هنوز صدایش از میان غوغای رسانه‌ها به گوش می‌رسد. حالا همه می‌دانیم رادیو میرا نیست، رادیو مرگ ندارد که بمیرد، رادیو صبر می‌کند و آرام آرام خودش را در دل همه جا می‌کند، نامش عوض می‌شود اما همان است که همه می‌دانیم، چه فرقی می‌کند رادیو یا پادکست مهم این است که صدایش دلنشین است.

رادیو در شعار دهمین جشنواره بین‌المللی خود «رادیو برای همه و در همه جا» به ما می‌گوید در سپهر رسانه‌ای «زمان» و «مکان» معانی تازه‌ای پیدا کرده‌اند که با مفاهیم قبلی تفاوتی فراوان دارد، سرعت و دقت رادیو در انتقال اطلاعات شرایطی فراهم کرده است که فاصله‌ها کم شود و مکان نیز با مفهوم دسترسی یا عدم دسترسی به اطلاعات و ابزار انتقال و پردازش آن ارتباط پیدا کرده است.

امروز شبکه‌های رادیویی با تمامی کاستی‌ها که در حوزه فنی با آن مواجه است «به‌عنوان مثال تغییر فرکانس رادیو‌های FM در شهر‌های مختلف» توانسته است در میان رقبا خوش بدرخشد و سروری کند.

این هنر رادیوست که زنده نگهش می‌دارد، رادیویی برای همه در همه جا.

علی سیفی، دبیر اجرایی دهمین جشنواره بین‌المللی رادیو و دومین اجلاس جهانی صدا