راه بی‌پایان

سلام شترگاوپلنگی‌های تنهای دیار من؟ خوب و خوش هستید؟ ما هم هستیم، اما به گمانم نه آنچنان که باید!

راستش ابوالفضل شاکری از طرف یکی از خوانندگان نسل سوم نامه‌ای برای من نوشته که فکر مرا خیلی به خود مشغول ساخته است در نتیجه ستون این هفته به این دوست تعلق دارد.

خواهر خوبم! راستش نمی‌دانم که چه بگویم. اتفاقی است که افتاده و دیگر کاری نمی‌شود کرد. اشتباهی که تو مرتکب شدی غیرقابل جبران است و تاوان سنگینی دارد، اما به هر حال این اتفاق رخ داده و من قصد سرزنش کردن تو را ندارم. چون با سرزنش کردن چیزی عوض نمی‌شود. فقط از تو می‌خواهم حالا که چنین بحرانی برایت به وجود آمده آن را خوب مدیریت کنی. همه درها را به روی خودت بسته نبینی و اگر نتوانستی به هدف مورد نظرت یعنی ازدواج برسی خودت به فکر آینده‌ات باشی. درس‌ات را بخوانی و از آن چیزی کم نگذاری. چون فقط همین درس و شغلی که در آینده به واسطه آن پیدا خواهی کرد می‌تواند به تو کمک کند.

خواهر خوبم، به خدا توکل کن. با تمام وجود خودت را به او بسپار، فکر نکن که او تو را فراموش کرده یا به واسطه اشتباهاتت دیگر دوستت ندارد. خدا خیلی بزرگ‌تر از این حرف‌هاست. خیلی مهربان‌تر و خیلی صبورتر. پس با تمام وجود خودت را به دستان پرمهر او بسپار و از او بخواه که در این راه یاری‌ات کند. تو همان طور که گفتی قدم در راه سختی گذاشته‌ای. اما صبور باش و مقاوم. اجازه نده یک اشتباه، باقی زندگی‌ات را تحت‌الشعاع قرار دهد. ادامه بده، اما راهی مطمئن‌تر و مشخص‌تر را. از این اشتباه درس بگیر و آن را هیچ وقت فراموش نکن. سادگی‌ات را کنار بگذار و به چشم بدبینانه‌تری به زندگی نگاه کن. می‌دانم که بودن در وضعیت تو ممکن است چقدر دشوار باشد، اما تو به خدا توکل کن.

امیدوارم بتوانی از پس این مشکل برآیی. امیدوارم بتوانی خیلی خوب این وضعیت را مدیریت کنی امیدوارم خانواده‌هایتان با این وصلت موافقت کنند و شما دست در دست هم آینده روشنی برای هم بسازید. من منتظر خبرهای خوب بعدی تو هستم. به آینده ایمان داشته باش و مطمئن باش که خداوند هرگز تنهایت نخواهد گذاشت، اگر تو صدایش کنی.

خب، شترگاوپلنگی‌ها، برویم! تا هفته بعد شاد باشید و شادمانه بگذرانید. درود و بدرود.