سرطان پول

و این‌طور می‌شود که پرسپولیس گل می‌خورد و گل می‌خورد؛ 1، 2، 3، 4 و 5.

بعد هم می‌آید سر تمرین تا تمرین نکنند و بخندند. دور هم جمع شوند و دست‌رشته بازی کنند. لطیفه بگویند و همدیگر را سوژه کنند. حرف حسابشان هم این است که چرا وقتی می‌بریم 500 هزار تومان پاداش می‌دهند، اما وقتی می‌بازیم می‌خواهند 10 درصد قرار داد‌مان را کم کنند!

دیگر نمی‌گویند چگونه باختیم. به این هم فکر نمی‌کنند که قراردادشان بدون آن 10 درصد، باز رقم قابل توجهی است و برای برخی بازیکنان از 200 میلیون تومان در سال هم تجاوز می‌کند. برخی پول را از همه چیز بیشتر دوست دارند و این چرک کف دست برایشان در کفه ترازو با احساسات میلیون‌ها هوادار، بشدت سنگینی می‌کند. اصلا این احساسات مردمی ذره‌ای وجدانشان را قلقلک نمی‌دهد که اگر می‌داد، در یک حساب ساده سرانگشتی متوجه می‌شدند این پول‌های بی‌زبانی که آنها برای این فصلشان گرفته‌اند با نتایجی که پرسپولیس کسب کرده هیچ سنخیتی ندارد. میلیاردها تومان هزینه برای کسب عنوان ششمی در لیگ برتر و خوردن 5 گل از یک تیم قطری.
 
آخرش چی؛ هیچ! آقای مدیرعامل مقابل بازیکنان دست تسلیم بالا می‌برد و به همه قول می‌دهد مشکلاتشان را حل کند تا دغدغه‌ای برای حضور در تمرینات نداشته باشند. او تنها کسی است که هم بابت نتیجه ضعیف پرسپولیس از هواداران عذرخواهی می‌کند و هم برای  بخشش جریمه بازیکنان پادرمیانی.

خدا خودش آخر و عاقبت این فوتبال پولکی را به خیر کند.