باید کاری کرد

این شعر را مهسا اقبال آذین برایمان فرستاده است که شعر بسیار زیبایی است. شعری که شاید به اندازه 2 صفحه مطلب بتواند همه حرف‌های آدم را به گوش مخاطب برساند. خب چطورید شترگاوپلنگی‌های تنهای دیار من؟ خوب و خوش و سلامتید؟ با زندگی چه می‌کنید؟ با هم کنار آمده‌اید یا همچنان با هم دست به گریبانید؟ امیدوارم به معنای واقعی کلمه خوب و خوش باشید.

نسرین از تهران نامه‌ای نوشته درباره روزمرگی. این که چند سالی هست پشت کنکور مانده و چون کار خوبی پیدا نمی‌کند، تبدیل شده به یک دختر توی خانه که فقط 2 گزینه دارد. یا همچنان در کمال ناامیدی درس بخواند یا منتظر ازدواج شود. گزینه‌هایی که به هیچ کدامشان علاقه‌ای ندارد. نسرین عزیز! راستش اوضاع به این خرابی هم که تو فکر نمی‌کنی نیست. چون این دو گزینه، راه‌هایی است که به ذهن هر آدم معمولی می‌رسد، ولی لزوما به معنای عمل کردن به آن نیست. چرا؟ می‌گویم: دوست خوبم، زندگی همیشه راه‌های بسیاری پیش پای آدم می‌گذارد فقط باید این راه‌ها را دید و شناخت. چه کسی گفته تو یا باید همچنان پشت کنکور بمانی یا ازدواج کنی؟ هزار و یک کار هست که اگر تن به انجام شان بدهی خیلی چیزها عوض می‌شود. مثلا این که هر آدمی بالاخره یک استعداد هنری دارد. حالا این استعداد هنری می‌تواند نقاشی کردن و عکاسی باشد یا مثلا گل‌سازی یا حتی آشپزی. چرا سعی می‌کنی ابعاد بی‌شمار وجودت را فقط به 2 چیز خلاصه کنی؟ چرا منتظر یک معجزه هستی؟ معجزه، خود تو هستی، می‌توانی تصمیم بگیری مثل دیگران همان راهی را نروی که معمولی‌ترین و دم‌دستی‌ترین راه است؟ معجزه، خود تو هستی وقتی علاقه و استعدادت را به درستی بشناسی و به هر قیمتی شده دنبال استعدادت بروی. همان طور که گفتم لزوما نباید این استعداد یک استعداد خیلی خاص باشد. می‌تواند هر چیزی باشد. هر چیزی که تو را از این انفعال بیرون بیاورد. نشستن و انتظار کشیدن برای چیزی که معلوم نیست، اصلا به وقوع می‌پیوندد یا نه؟ کار درستی نیست. همه چیز که ازدواج کردن و درس خواندن نیست. دنبال راه‌هایی باش که بتوانی در آن خودت را کشف کنی و به عنوان یک آدم خاص به دیگران معرفی‌سازی. این بهترین راه است. امیدوارم موفق باشی.

خب شترگاوپلنگی‌ها تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است. امیدواریم شما هم در راهی که انتخاب می‌کنید موفق باشید و سرفراز تا هفته بعد درود و بدرود.