کارشناسی‌ارشد و سلیقه‌های مدیریتی

بر اساس این طرح، دانشجویان کارشناسی‌ارشد قادر خواهند بود به 3 طریق مختلف این مقطع تحصیلی را سپری کنند، یعنی یا به همین نحوه مرسوم؛ گذراندن 28 الی 32 واحد آموزشی و 4 الی 6 واحد پژوهشی (= پایان نامه)، یا صرفا به شکل آموزشی و بدون انجام پژوهش یا به شکل پژوهشی و بدون واحد آموزشی.

این طرح دارای محاسنی است از جمله این‌که دانشجویان می‌توانند با توجه به تنوع سلیقه و روحیات خود یکی از 3 شکل مطرح شده را انتخاب کنند.

اما به نظر می‌رسد طرح مذکور مشکل اساسی‌ای را که هم اکنون در دوره کارشناسی ارشد وجود دارد، نه تنها حل نخواهد کرد، بلکه آن مشکل را نیز تشدید می‌کند.

این مشکل اساسی همانا وجود تنوع در روند گذراندن دوره کارشناسی‌ارشد به تناسب سلیقه دانشگاه‌ها، موسسات آموزش عالی و گروه‌های آموزشی است.

برای مثال هم‌اکنون در بعضی گروه‌های آموزشی علاوه بر واحدهای مصوب تا 18 واحد درسی را به عنوان پیش‌نیاز (حتی به دانشجویانی که رشته دوره کارشناسی آنها کاملا مرتبط و مطابق با رشته دوره ارشدشان است) تحمیل می‌کنند؛ جالب اینجاست که نمره این واحدها به‌هیچ‌وجه در معدل محسوب نمیشود و گویی فلسفه این واحدهای اضافه صرفا نوعی اشتغالزایی برای برخی اعضای هیات علمی است.

همچنین نمره قبولی در گروه‌های مختلف آموزشی برای دانشجویان کارشناسی‌ارشد نیز نمره ثابتی نیست، برخی نمره 10 و برخی نمره 12 را برای  نمره قبولی تعیین کرده‌اند.

زمان مجاز برای گذراندن دوره کارشناسی‌ارشد از دیگر مواردی است که مصداق اعمال سلایق متنوع در این دوره تحصیلی است.

در برخی موسسات آموزشی حساسیتی نسبت به زمان دفاع از پایان‌نامه وجود ندارد، ولی در برخی موسسات و دانشگاه‌ها، کل دوره کارشناسی‌ارشد می‌بایست انتهای نیم‌سال چهارم یا پنجم به پایان برسد و جالب این‌که در بین همین موسسات و دانشگاه‌های اخیر میزان و مقدار جریمه تعیین شده برای هر نیم‌سال تاخیر، متفاوت است.

با توجه به این مشکلات به نظر می‌رسد طرح جدید دوره کارشناسی ارشد، مشکلات دانشجویان را تشدید کند. مشخص نیست آیا همه موسسات و دانشگاه‌ها هر 3 طرح مذکور را اجرا خواهند کرد یا این‌که قاد

حسین برید