وقتی امنیت نداریم

چندی پیش روزنامه نیویورک تایمز فاش کرد که محققان کانادایی به این نتیجه رسیده‌اند که یک عملیات جاسوسی الکترونیکی گسترده به رایانه‌ها راه پیدا کرده است و اطلاعات محرمانه صدها دولت و شرکت خصوصی در سراسر جهان از جمله اسناد دالایی‌لاما رهبر معنوی تبت، وزارت امور خارجه چندین کشور آسیای شرقی و خاور‌میانه را سرقت کرده‌اند.

این محققان اعلام کرده‌اند که مرکز کنترل این حرکات عمدتا در چین است اما نشانه‌ای از دخالت دولت چین در این امور نیافتند.

این اکتشاف پس از آن روی داد که دفتر دالایی‌لاما رهبر تبعیدی تبت که مرتبا چین را مورد انتقاد قرار می‌دهد، از این محققان که در مرکز مطالعات بین‌المللی مونک در دانشگاه تورنتو فعال هستند، خواست رایانه‌های آنان از نظر احتمال وجود نشانه‌هایی از نرم‌افزاری خرابکارانه بررسی و اعلام کنند که آیا اطلاعات رایانه‌های او آسیب دیده است یا نه؟

این تحقیق از عملیاتی وسیع‌تر پرده برداشت که در کمتر از دو سال به دست‌کم 1295 رایانه در 103 کشور نفوذ کرده است. این محققان هشدار دادند این عملیات همچنان در حال گسترش است.

دولت‌های بسیاری از جمله چین، روسیه و آمریکا با استفاده از برنامه‌های رایانه‌ای پیچیده مخفیانه اطلاعات جمع‌آوری می‌کنند؛ با این حال این عملیات جاسوسی اخیر تاکنون وسیع‌ترین عملیات از نظر حجم در منطقه است.

حال سوال و نکته اینجاست که دولت‌هایی که با فناوری اطلاعات به شکل سطحی برخورد می‌کنند آیا امنیت ملی خود را به خطر نمی‌اندازند؟ آیا استفاده از یک سیستم عامل امن گام اول این صنعت صددرصد انحصاری قدرت‌های بزرگ نیست؟ ما برای این امنیت خود چه فکری کرده‌ایم؟