آقای عصبانی

مجتبی جباری حرف‌های دیگری هم زد تا با توجه به پیشینه مثبت اخلاقی او، خیلی از هوادارانش منتظر باشند تا ناگفته‌های او را بشنوند: «یک سری حقایق را باید مردم و هواداران بدانند، اما اکنون وقت مطرح کردن آن نیست. از من خواسته شده در تمرین شرکت نکنم. منتظر هستم باشگاه استقلال دلایل این تصمیم را به صورت رسمی اعلام کند تا آن موقع حرف‌هایم را بزنم. حرف‌های زیادی برای گفتن دارم و معتقدم باید در مورد مسائل اتفاق افتاده در این تیم شفاف‌سازی شود.»

جباری فوتبالش را از جوانان راه‌آهن و زیرنظر سرمربی وقت آن شروع کرد. با بازی‌های قابل قبول او در آن تیم توانست نظر رضا احدی مربی وقت جوانان استقلال را به خود معطوف کند و راهی باشگاه استقلال شود. رشد جباری در فوتبال از همان سال آغاز شد و در پایان فصل و به دلیل مشمول بودن برای گذراندن خدمت سربازی راهی تیم بزرگسالان ابومسلم خراسان شد. جباری در تیم ابومسلم تبدیل به یک هافبک خلاق شد و خیلی زود توانست خود را به شهرت برساند و به تیم ملی دعوت شود. در پایان فصل 84 83 مجتبی جباری با گذراندن یک فصل کاملا موفق در ابومسلم خراسان به تیم بزرگسالان استقلال تهران بازگشت و در همان فصل به همراه استقلال قهرمان لیگ برتر فوتبال ایران شد. همان فصل او به عنوان پدیده فوتبال ایران شناخته شد، اما همیشه بخت با او یار نبود. او در اوج آمادگی وقتی یکی از مهره‌های اصلی تیم ملی ایران بود در اردوی سوئیس پیش از آغاز بازی‌های جام جهانی 2006 رباط صلیبی پاره کرد و مجبور شد 6 ماه را دور از میادین باشد. علاوه بر این او بزرگ‌ترین و معتبرترین تورنمنت فوتبال جهان را از دست داده بود.