بازگشت بازها

حزب نتانیاهو ‌در انتخابات پارلمانی 10 فوریه اسرائیل با کسب 27 کرسی از مجموع 120 کرسی کنست یک کرسی کمتر از حزب کادیمای زیپی لیونی، وزیر امور خارجه پیشین اسرائیل کسب کرد اما از آنجا که احزاب راستگرا حایز اکثریت آرای پارلمانی بودند از سوی شیمون پرز، رئیس رژیم‌صهیونیستی مامور تشکیل کابینه شد.

ائتلاف شکننده او متشکل از احزاب راستگرا از جمله حزب افراطی «اسرائیلی بیتی نو» به رهبری اودیگدر لیبرمن است که خود از حزب لیکود انشعاب یافته است. نفس وجود لیبرمن در کابینه نتانیاهو نگران‌کننده و تهدیدی برای صلح در خاورمیانه است.

لیبرمن که تا پیش از مهاجرت به اسرائیل در یکی از کلوپ‌های بندری مولداوی  از جمهوری‌های پیشین شوروی  بادیگارد بود، حتی از قبل از راهیابی به دولت و بر عهده گرفتن سمتی اجرایی هم چهره‌ای خبرساز و البته دردسرآفرین بود.

طرح جنجالی او مبنی بر الزام شهروندان عرب اسرائیل به ادای سوگند وفاداری به این رژیم و ملغی شدن تابعیت اسرائیلی آنها در صورت اجتناب از این کار هنوز از اذهان پاک نشده که او روز پنجشنبه گذشته در مراسم تودیع لیونی از وزارت امور خارجه و معارفه او به عنوان وزیر امور خارجه جدید اسرائیل با گفتن این‌که «راه صلح در خاورمیانه از جاده جنگ می‌گذرد» جنجال تازه‌ای به پا کرد.

کنست با 69 رای مثبت، 45 رای منفی و 5 رای ممتنع نمایندگان حزب کارگر کابینه نتانیاهو را تایید کرد. تنها چند ساعت بعد 5 نماینده حزب UTJ هم به جمع حامیان دولت پیوستند تا مجموع آرای دولت در کنست 120 عضوی به 74 برسد و نتانیاهو از اکثریت آرای پارلمانی برخوردار شود.

حزب کارگر با اصرار ایهود باراک، رهبر این حزب که همچنان در سمت وزیر جنگ ابقا شد به دولت ائتلافی نتانیاهو پیوست. این ائتلاف علاوه بر وزارت جنگ سه پست وزارتی دیگر یعنی وزارتخانه‌های صنایع، تجارت و کار را هم برای این حزب به ارمغان آورد.

بحث پیوستن به دولت نتانیاهو شکاف عمیقی در حزب کارگر به وجود آورد تا آنجا که اردوگاه مخالفان تهدید کرده بود در صورت پیوستن حزب به دولت انشعاب کرده و حزب جدیدی تشکیل می‌دهد اما با توجه به این که هیچ‌یک از نمایندگان حزب در کنست به دولت نتانیاهو رای منفی ندادند به ظاهر مخالفان و موافقان به نوعی مصالحه بر سر این مساله دست یافته‌اند.

دولت نتانیاهو بزرگ‌ترین دولتی است که در سراسر تاریخ این رژیم تشکیل شده است. او برای جلب نظر همه احزاب حاضر در ائتلاف 30 وزیر و 7 معاون وزیر را منصوب کرده است که البته همین گستردگی کابینه در عین ارضای احزاب ائتلاف خود می‌تواند عامل بروز اختلاف و تنش باشد.

مواضع نتانیاهو موجبات نگرانی دولت باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات‌متحده را فراهم آورده است. او که در دور پیش نخست‌وزیری‌اش در سال 1999 هم روابطی پر تنش با دولت بیل کلینتون، رئیس‌جمهور وقت آمریکا داشت در آغاز دور جدید زمامداری‌اش با اشاره به احتمال حمله ارتش این رژیم به تاسیسات هسته‌ایران، تاکید بر عدم پای‌بندی به نتایج کنفرانس آناپولیس و پیگیری سیاست شهرک‌سازی تعامل تل‌آویو با واشنگتن را به دست‌انداز انداخت.

اولین ضربه

نتانیاهو تنها ساعاتی قبل از برگزاری مراسم تحلیفش در مصاحبه با ژورنال آتلانتیک اولین ضربه را به تلاش‌های دولت جدید آمریکا برای گفتگو با تهران وارد آورد و هشدار داد چنانچه واشنگتن در متوقف کردن برنامه هسته‌ای ایران با روش‌های دیپلماتیک ناکام باشد اسرائیل دست به اقدام نظامی علیه ایران خواهد زد.

او به خبرنگاران این نشریه گفت دولت اوباما باید سریعا در جهت جلوگیری از پیشرفت برنامه هسته‌ای ایران حرکت کند وگرنه اسرائیل برای متوقف کردن این تهدید وارد عمل می‌شود. به گفته نتانیاهومشاورانش می‌گویند اسرائیل می‌تواند طی چند ماه برای انجام این عملیات آماده شود و در نهایت بدون همراهی و حمایت آمریکا هم قادر به اجرای این عملیات هست.

تهدیدهای او روز چهارشنبه گذشته و زمانی که سرلشکر دیوید پترائوس، رئیس ستاد فرماندهی ارتش آمریکا در شمال آفریقا، خاورمیانه و آسیای میانه در برابر اعضای کمینه نظامی سنا قرار گرفت، انعکاس یافت. پترائوس در کنار سایر مسائل ادعا کرد اسرائیل عاقبت ممکن است در مواجهه با دورنمای ایران هسته‌ای به اقدام علیه تهران روی آورد تا این برنامه را متوقف یا ‌‌لااقل مختل کند.

نتانیاهو در نطق خود در مراسم تحلیفش همچنین تصریح کرد به دنبال پیگیری طرح برقراری صلح با فلسطینی‌ها از مسیر تشکیل کشور مستقل فلسطین نیست. او در مقابل تصریح کرد به دنبال برقراری صلح در منطقه با همان صلح اقتصادی و از طریق سرمایه‌گذاری و کارآفرینی در کرانه باختری، تقویت نیروهای امنیتی دولت خودگردان فلسطینی است.

به عبارت ساده‌تر خط‌مشی نتانیاهو بر حفظ سلطه بر سرزمین‌های فلسطینی، تقویت نیروهای امنیت حاکمیت خودگردان و اتکا به آنها برای سرکوب مقاومت و به خدمت گرفتن فلسطینی‌ها به عنوان نیروی کار ارزان در صنایع اسرائیل استوار است. تحقق هدف آخر جز با حفاظت‌های متعدد ایست و بازرسی، اعمال سیاست‌های پلیسی و سرکوب مداوم اعتراضات عمومی فلسطینی‌ها ممکن نیست.

اظهارات نتانیاهو و لیبرمن آنچنان دولت اوباما را غافلگیر کرد که وزارت امور خارجه این کشور که هر سال 3 میلیارد دلار در قالب کمک‌های بلاعوض در اختیار تل‌آویو می‌گذارد با نادیده انگاشتن این مواضع و تاکید بر پای‌بندی واشنگتن بر حمایت از اسرائیل لزوم پیگیری طرح ایجاد کشور مستقل فلسطین برای برقراری صلح در خاورمیانه را مورد تاکید قرار داد.

سردرگمی صهیونیست‌ها

مواضع اعلام شده از سوی دولت جدید اسرائیلی حتی صهیونیست‌ها را هم غافلگیر کرده است. رسانه‌های رژیم صهیونیستی که به خوبی می‌دانند شهروندان این رژیم که از دو جنگ پیاپی و حملات موشکی پیاپی مقاومت فلسطین به ستوه آمده‌اند و خواستار برقراری آرامش و امنیت هستند با سردرگمی بر اظهارات اخیر نتانیاهو و لیبرمن واکنش نشان دادند.

تهاجم 22 روزه ژانویه سالجاری میلادی ارتش صهیونیستی به غزه که بیش از 1400 کشته در نوار غزه بر جای گذاشت و موجب شد ساکنان شهرهای جنوبی و مرکزی این رژیم روزهایی پر التهاب و عاری از امنیت را تجربه کنند هنوز کاملا فراموش نشده است. ارتش اسرائیل پس از تهاجمی بی‌ثمر ناچار به متوقف کردن حملات خود علیه غزه شد.

ایهود اولمرت، نخست‌وزیر پیشین اسرائیل در نطق خداحافظی خود ،این جنگ بی‌ثمر را از جمله افتخارات خود دانست در حالی که نتانیاهو و لیبرمن از او به خاطر ادامه ندادن جنگ تا اضمحلال حماس انتقاد کردند.

این نوع موضع‌گیری‌ها باعث شده مردم و رسانه‌های صهیونیستی به یک اندازه دچار حیرت و سردرگمی شوند. نقطه اوج این تحیر زمانی بود که لیبرمن در مراسم تودیع لیونی تاکید کرد مسیر صلح از جاده جنگ می‌گذرد و دستیابی به صلح در خاورمیانه جز با جنگ ممکن نیست. اظهارات او به قدری دور از انتظار بود که حتی دیپلمات‌های حاضر در این مراسم هم بهت زده بودند. لیونی پس از این نشست به خبرنگاران حاضر در مراسم گفت «از نپیوستن به دولت نتانیاهو اصلا ناراحت و پشیمان نیستم.»

در حالی که روزنامه یودیعوت‌آحارونوت از مواضع دولت جدید در قبال مساله صلح، شهرک‌سازی و برنامه هسته‌ای ایران حمایت کرد سایر رسانه‌های مکتوب این رژیم ترجیح دادند با چراغ خاموش از کنار این مساله بگذرند.

درست است که نتانیاهو یدی طولا در جنگ افروزی و تنش‌ز‌‌ایی دارد اما شرایط کنونی اسرائیل برای ورود به کارزاری جدید به هیچ عنوان مساعد و مناسب نیست. اقتصاد اسرائیل به تبع شرایط اقتصادی جهان در شرایط بحرانی قرار دارد، با از دست رفتن هزاران فرصت شغلی و بویژه لطمه جدی که به صنایع‌ های‌تک وارد آمده جامعه در جهت دو قطبی شدن به پیش می‌رود و بحران اجتماعی این رژیم در آستانه ورود به مرحله‌ای حاد قرار گرفته است.

دولت جدید چاره‌ای جز کاستن از دستمزدها و تعدیل بودجه دولتی ندارد و در چنین شرایطی هر اقدام نظامی جدیدی شرایط را در این رژیم وخیم‌تر خواهد کرد. آیا این مساله در کنار وضعیت ناپایدار ائتلاف حاکم بر بی‌ثبات خواندن دولت نتانیاهو کفایت نمی‌کند؟

رضا سادات