حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
منیره جامی
کاراته؛ حکایت یک مویز و چهل قلندر
فدراسیون آشفته کاراته در حالی گذران امور میکند که صاحبان جدید آن بشدت میکوشند صورت خود را با سیلی سرخ نگه دارند؛ ولی اعتصابها و قهرهای پیدرپی اهالی آن به دلایل معلوم و نامعلوم همه دست به دست هم داده تا این صورت سرخ کمکم به زردی بگراید و به تبع آن، تیم ملی کاراته هم مایوسانهتر از گذشته، ناامیدانه به آینده تاریک خود نگاه کند.
امروز آرینخو، مدیر تازه منصوب شده تیمهای ملی کاراته اعلام میکند که 36 بازیکن را به اردوی تیم ملی دعوت کرده است و صبح فردا خبرگزاریها روی خروجی خود مینویسند که شب گذشته به علت تلفنهای نامعلوم، جمعی از ملیپوشان اردو را ترک گفتهاند.
البته این در حالی است که سلیمانی، سرمربی خواسته و ناخواسته تیم ملی کاراته در خبرها ادعا میکند که نفرات باقیمانده در اردو کفاف اعزام به مسابقات هنرهای رزمی آسیا را میدهند و هیچ نیازی به نفرات گریخته از اردو نیست. البته ناگفته پیداست که سلیمانی با اعلام این مطلب در نظر داشته تا از همان ابتدای سرمربیگریاش در تیم ملی پرتلاطم کاراته گربه را دم حجله بکشد، حال اینکه با اوضاع پیشآمده به هدفش رسیده یا نه، برمیگردد به نتایجی که وی در مسابقات نامعلوم هنرهای رزمی به دست خواهد آورد؛ نامعلوم به آن معنا که به دلیل اختلافات فدراسیون جهانی کاراته و کنفدراسیون کاراته آسیا ممکن است کاراته در بازیهای آسیایی هنرهای رزمی جایی نداشته باشد. حال باید دید که این موضوع به نفع سلیمانی است یا به ضرر او؟
به هر حال علیرضا آهی، سرپرست بیحاشیه فدراسیون پرحاشیه کاراته، کار بسیار دشواری پیشرو دارد، او آمده تا برای کاراته بیصاحب، صاحبی قدرتمند باشد. اینک بزرگترین پرسش این است: «سرنوشت آهی با فدراسیون کاراته به کجا میرسد؟» ما هم به انتظار مینشینیم.
گفت و گو
