وینگادا چه کاره است؟
بازی پرسپولیس و فجر سپاسی تاییدی است بر این که در فوتبال ما، پول علف خرس است. در این بازی، بیشتر متوجه شدیم که پرسپولیسیها با آوردن وینگادا، پول خود را توی جوی آب ریختهاند و از هزینه هنگفت خود بهرهای نبردهاند.
وینگادا آمد تا با ایجاد شوک، پرسپولیس را قهرمان کند و حالا پرسپولیس برای قرار گرفتن بین تیمهای سهمیه با اما و اگر مواجه است.
پرسپولیسی که خوب بازی نمیکند و از بازی خود لذت نمیبرد؛ ظرف این روزهایی که با وینگادا تمرین کرده، چه چیزی یاد گرفته است؟ باید دید چرا پرسپولیسیها قادر به قطع توپهای سرگردان وسط میدان نبودند.
باید دید آقای وینگادا و دستیارش چه بر سر بازیکنان پرسپولیس آوردهاند که در وقت دوم بدون استثناء گوش به سوت داور داشتند و برای تمام شدن بازی لحظهشماری میکردند.
پرسپولیس به چه مرضی دچار شده است که از گذشت لحظهها بویژه پس از خوردن 2 گل دردش نمیآید و بیخیال در زمین راه میرود.
راستی چرا ما قدر مربیان زحمتکشی مثل غلام پیروانی را نمیدانیم و دنبال مربیان از رده «خارج» میرویم.
ابزارهایی که پرسپولیس در دست دارد، دچار چگونه نقصانی است که نسبت به گذشته تا به این حد و اندازه عقب رفته و سیر قهقرایی داشته است.
نگرانی ما نه از بابت این بازی، بلکه از این جهت است که پرسپولیس با این ریخت و قیافه چند روز دیگر باید در جام باشگاههای آسیا بازی کند. چند روز دیگر، کریم باقری و علی کریمی مصدوم باید در هیبت بازیکنان کلیدی تیم ملی در برابر عربستان بایستند ، گمان میرود که این نتایج تاثیر نامطلوبی بر آینده فوتبال ما دارد و این امید وجود دارد که صاحبمنصبان ورزش و بویژه تصمیمگیرندگان پرسپولیس، برای بازآفرینی پرسپولیس از دست رفته فکری بیندیشند و چارهای پیشه کنند.
باخت پرسپولیس هم نباید مانع از این باشد که بازی خوب بازیکنان پراراده، مصمم و باانگیزه مقاومت را نبینیم. آنها با دل و جان برای مربی خود بازی میکنند، از دقیقه اول تا پایان بازی میدانند که چه میخواهند و با تمام گوشت و پوست خود، بازی زیبا را حس میکنند.
پرسپولیسی که خوب بازی نمیکند و از بازی خود لذت نمیبرد؛ ظرف این روزهایی که با وینگادا تمرین کرده، چه چیزی یاد گرفته است؟ باید دید چرا پرسپولیسیها قادر به قطع توپهای سرگردان وسط میدان نبودند.
باید دید آقای وینگادا و دستیارش چه بر سر بازیکنان پرسپولیس آوردهاند که در وقت دوم بدون استثناء گوش به سوت داور داشتند و برای تمام شدن بازی لحظهشماری میکردند.
پرسپولیس به چه مرضی دچار شده است که از گذشت لحظهها بویژه پس از خوردن 2 گل دردش نمیآید و بیخیال در زمین راه میرود.
راستی چرا ما قدر مربیان زحمتکشی مثل غلام پیروانی را نمیدانیم و دنبال مربیان از رده «خارج» میرویم.
ابزارهایی که پرسپولیس در دست دارد، دچار چگونه نقصانی است که نسبت به گذشته تا به این حد و اندازه عقب رفته و سیر قهقرایی داشته است.
نگرانی ما نه از بابت این بازی، بلکه از این جهت است که پرسپولیس با این ریخت و قیافه چند روز دیگر باید در جام باشگاههای آسیا بازی کند. چند روز دیگر، کریم باقری و علی کریمی مصدوم باید در هیبت بازیکنان کلیدی تیم ملی در برابر عربستان بایستند ، گمان میرود که این نتایج تاثیر نامطلوبی بر آینده فوتبال ما دارد و این امید وجود دارد که صاحبمنصبان ورزش و بویژه تصمیمگیرندگان پرسپولیس، برای بازآفرینی پرسپولیس از دست رفته فکری بیندیشند و چارهای پیشه کنند.
باخت پرسپولیس هم نباید مانع از این باشد که بازی خوب بازیکنان پراراده، مصمم و باانگیزه مقاومت را نبینیم. آنها با دل و جان برای مربی خود بازی میکنند، از دقیقه اول تا پایان بازی میدانند که چه میخواهند و با تمام گوشت و پوست خود، بازی زیبا را حس میکنند.
علی رئیسی
گفت و گو
