حافظه از نظر روانشناسی عبارت است از توانایی عضو برای ذخیرهسازی، نگهداری و سپس، بازیابی(فراخوانی) اطلاعات.
مطالعات سنتی درباره حافظه، از حوزههای فلسفه، شامل روشهای افزایش مصنوعی حافظه آغاز شد.
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، حافظه در چارچوب روانشناسی شناختنگر (شناختی) قرار گرفت. در دهههای اخیر، حافظه به یکی از ستونهای اصلی شاخهای از علوم، موسوم به علم اعصابشناختی تبدیل شده است که با روانشناسی شناختنگر و علم اعصاب ارتباط چند رشتهای دارد.
هویت ملی، پیشران خلاقیت در انیمیشن
در گفتوگوی «جامجم» با مدیرکل دفتر آبخیزداری؛
حسن روشن در گفتوگو ی اختصاصی با روزنامه «جامجم»:
دکتر همایون: حضرت فاطمه (س) الگویی بیبدیل برای نقشآفرینی بانوان در عرصه تمدنسازی هستند