زیر پوست شهر

شما را نمی‌دانم اما من به عنوان کسی که پیشه‌اش خبرنگاری است، طی سال‌های اخیر موارد متعددی را به یاد دارم که سازمان تاکسیرانی شهر تهران به عنوان متولی ساماندهی تاکسی‌ها در پایتخت در آستانه بهار و گاه البته در سایر مقاطع زمانی در واکنش به اعتراض عمومی به بالا رفتن کرایه تاکسی‌ها و تعیین خودسرانه کرایه از سوی تاکسیداران از طرح‌های ساماندهی و نظارت بر حمل و نقل عمومی تهران سخن به میان آورده که در عمل هیچ نتیجه‌ای در بر نداشته‌اند.

مقوله کرایه تاکسی در تهران به کلافی در هم پیچیده تبدیل شده که گویی هیچ سازمان و مقامی از عهده سازماندهی آن برنمی‌آید. علیرضا صفری، مسوول روابط عمومی سازمان مدیریت و نظارت تاکسیرانی تهران در پاسخ به این سوال که چرا اقدامی جدی در جهت ساماندهی وضعیت تاکسی‌ها و الزام آنها به استفاده از تاکسیمتر انجام نمی‌شود، وجود 95 هزار دستگاه تاکسی در تهران را یکی از عوامل این بی‌ضابطه‌گی دلهره‌آور توصیف می‌کند.

اگرچه از سخنان صفری که به ظاهر به نیابت از تیموری کرمانی، رئیس سازمان سخن می‌گفت، باید این گونه استنتاج کرد که اصولا مراکز جمعیتی بزرگ را نمی‌توان ساماندهی کرد، اما بررسی وضعیت تاکسیرانی در دیگر کلانشهرهای دنیا چون شانگهای، نیویورک و پکن که دست بر قضا خیلی از تهران پرجمعیت‌تر هستند، واقعیت دیگری را برملا می‌سازد.

ناتوانی سازمان تاکسیرانی تهران در ساماندهی معضل کرایه تاکسی‌ها واقعیتی کتمان‌ناپذیر است که بررسی عملکرد سال‌های اخیر این نهاد، بخوبی گویای آن است.

این در حالی است که استفاده از تاکسیمتر سال‌هاست در شهرهایی چون مشهد، آزموده شده و اکنون با اتکا به تجارب سازمان تاکسیرانی مشهد می‌توان این تجربه را که از مشاجره و مجادله راننده و مسافر و تبعات گاه زشت آن جلوگیری می‌کند، در پایتخت هم استفاده کرد.

شهرداری تهران اعلام کرده؛ از ابتدای سال جدید به دنبال جلوگیری از جابه‌جایی مسافران از سوی مسافرکش‌های بدون مجوز است. امید می‌رود؛ این کار بزرگ، امنیت شهروندان را ارتقا بخشد و تکلیف مردم با بخش حمل‌ و نقل عمومی در تهران را برای همیشه یکسره کند.  اجرای این طرح، بهترین فرصت برای الزام مالکان تاکسی‌ها به استفاده از تاکسیمترهایی است که سال‌هاست بلااستفاده مانده‌اند، اگرچه تحقق این مساله، مستلزم وجود اراده و جدیت کافی در مدیران کلانشهر تهران است.