حکایت حبیب و نوام

چامسکی بی‌پرواترین و تندترین منتقد سیاست‌های آمریکا و متحد راهبردی آن یعنی رژیم صهیونیستی است و البته در دنیای ادبیات و زبان‌شناسی، چهره‌ای است شناخته شده و بین‌المللی. این را داشته باشید تا برویم سر اصل خبر.

حبیب احمدزاده، نویسنده خوب آبادانی  که اگر داستان‌های شهر جنگی و شطرنج با ماشین قیامتش را نخوانده‌اید ، توصیه می کنیم حتما این دو کتاب را تهیه کنید و بخوانید  داستانی دارد به نام «پر عقاب».

داستان پر عقاب شرح عملیات یک دیده‌بان در یک شهر محاصره شده (آبادان) در زمان دفاع مقدس است که به محاصره غزه شباهت زیادی دارد.

این داستان در مجموعه «داستان‌های شهر جنگی» منتشر شده و پال اسپراکمن  که همین چندی پیش گفتگوی مفصل «جام‌جم» با او را خواندید  بتازگی آن را به انگلیسی ترجمه کرده است.

گروهی از دوستداران این نویسنده و طرفدارن صلح این داستان را همزمان با حمله اسرائیل به غزه و محاصره این شهر برای بسیاری از صلح‌دوستان و نظریه‌پردازان جهان ارسال کردند که چندین سایت معتبر بین‌المللی از جمله open democracy,payvand,mrzine  وiconoclast   آن را منتشر کردند.

پس از این‌که داستان در سایت‌های مختلف منتشر شد، تعداد زیادی از خوانندگان نظرات خود را درباره «پر عقاب» ارائه کردند که در این میان یکی از معروف‌ترین کسانی که در این خصوص نظر داده‌اند همین نظریه‌پرداز مشهوری است که در ابتدای این نوشته از او نام بردیم؛ «نوام چامسکی».

چامسکی، پس از این‌که داستان پرعقاب را خوانده؛ نظر خود را درباره این داستان از طریق ایمیل برای حبیب احمدزاده ارسال کرده است و با تشکر فراوان از دریافت این داستان و به‌واسطه قدرت متقاعدکنندگی داستان، تیزهوشی نویسنده را نیز به علت ارسال بموقع آن در چنین روزهای دردناکی(وقایع غزه) مورد ستایش قرار داده است.

این خبر از چند جنبه قابل توجه است یکی این‌که ادبیات داستانی ایران در حوزه ادبیات دفاع مقدس دارای ظرفیت‌های بالایی برای تبدیل شدن به ادبیاتی جهانی است که می تواند به سکوی پرشی برای شکستن بن‌بست ادبیات ایران معاصر در جهان باشد.

نکته دیگر این‌که برخلاف گفته‌های بسیاری؛ نویسندگان ایرانی اگر اعتماد به نفس خود را برای حضور و عرضه آثار خود در سطح جهان بازیابند و نوشته‌هایشان را منتشر کنند و در عرصه‌های بین‌المللی حضور یابند، می‌توانند نظر و تحسین بزرگ‌ترین منتقدان کاربلد و سخت‌گیر دنیا را هم به سمت خود جلب کنند.

و آخرین نکته این‌که هر چه بیشتر برای معرفی و ترجمه آثار نویسندگان و شاعران ایرانی سرمایه‌گذاری کنیم، کم است چرا که بهترین شیوه برای تبلیغ و عرضه حرف‌هایی که برای جهان داریم، ادبیات است.

آرش شفاعی