زنان، تصویر انقلاب در دنیا

روزی که از آن فعالیت‌های پرالتهاب به یک آرزوی دست‌یافتنی رسیده بودیم. بچه‌هایی که اعلامیه پخش کرده بودند، کوکتل مولوتف ساخته بودند، شهدا را تشییع کردند، در صف‌های طولانی منتظر وصال بودند و حقیقتا 12 بهمن یک روز بی‌نظیر در تاریخ انبوه جمعیت مردم بود که فرودگاه مهرآباد یا غربی‌ترین نقطه شهر را به جنوبی‌ترین نقطه پیوند زدند. اگر از بالا سیل جمیعت را می‌دیدید، صف‌های طولانی و به هم فشرده‌ای را مشاهده می‌کردید که این دو نقطه از شهر را به هم وصل می‌کرد. جالب این که شور و نشاطی در چهره مردم بود که تمام رنج‌ها و مشقت‌های سال‌های قبل، ذره‌ای از امید آنان را کم نکرده بود، حتی آنان با امید بیشتری حاضر شده بودند تا واقعه عظیم تاریخ را رقم بزنند.

حالا به امروز نگاه می‌کنم که 30 سال از آن روزها گذشته، روزهایی که برای همه ما ساعات و لحظه‌هایی از عشق به حضور بود. وقتی امروز به گذشته نگاه می‌کنم، چیزی که قلب من و هر زن مسلمان ایرانی را شاد می‌کند حضورمشتاقانه و کوشای زنان ایرانی است، گویی همان حضور از کوچه پس‌کوچه‌های جنوب شهر، 17 شهریور و میدان شهدا همچنان ادامه دارد و همه با شور و نشاط در عرصه حضور دارند و هنوز به آینده امیدوارند. ما در حالی در 12 بهمن بار دیگر با آرمان‌های حضرت امام (ره)‌ تجدید خاطره می‌کنیم که احساس نمی‌کنیم امام در جمع ما نیست، بلکه با تمام وجود، حضور او را با همان صلابت، هیمنه و استقامت کنارمان احساس می‌کنیم و همین احساس همه ما را برای ادامه راه مصمم می‌کند. در حقیقت، انقلاب ما واقعیتی بزرگ است که البته امروز حضور پرشور زنان مسلمان ایرانی در عرصه‌های خدمات اجتماعی، پژوهشی، علمی و ... تصویری زیبا از ایران و نتیجه و ثمره انقلاب ایران برای دنیای امروز است.

* رئیس شورای فرهنگی اجتماعی زنان