مقاومت و پایداری

نهضت اسلامی در ایران نیز می‌توانست همچون بسیاری از خیزش‌های یکصدسال اخیر در نقاط مختلف جهان، راه بظاهر سهل‌تر توسل به قطب شرق را برای مقابله با استبداد پهلوی و سلطه قطب غرب در پیش گیرد.

دست کم تجربیات گرانسنگ تاریخی گواهی بارز بر صحت الگویی است که ملت ایران از ابتدای دهه 40 به این سو بر آن پای فشرده است.

این الگو که تمامی توجه خود را بر انسجام‌بخشی اقشار مختلف توده‌های مردم بنا می‌گذارد، قدرت و توان ملی ایجاد می‌کند که قادر است در برابر نهادها و ابزارهای فرهنگی، اقتصادی و نظامی و اطلاعاتی پیدا و پنهان سلطه ایستادگی کند.

وقتی مقاومتی فراگیر و سراسری در میان یک ملت شکل گرفت، سرکوب و کشتار نه تنها موجب ایستایی آن نمی‌شود، بلکه بر صلابت و عزم آن می‌افزاید.

باید توجه داشت بالاترین ابزار زورگویی قدرت‌های سلطه برای نفی استقلال و هویت ملی ملت‌ها توان تسلیحاتی است.

آنچه در بهمن 57 در ایران صورت گرفت بروشنی چگونگی به زانو در آمدن ماشین عظیم نظامی زیاده‌طلبان جهان را در برابر اراده یکپارچه و متحد یک ملت در معرض قضاوت همگان قرار داد.

گسترش این الگو در جهان برای لبنان که در معادلات سیاسی هرگز به حساب نمی‌آمد، عزت آفرید ، ملت فلسطین برای اولین‌بار پس از 6 دهه اشغال معنای شکست را به نژادپرستان صهیونیست فهماند و...

امروز در سی‌امین سالگرد پیروزی ملت ایران بر سلطه آمریکا و استبداد دست‌نشانده، مقاومت به عنوان یک خط مشی در کانون توجه ملت‌ها قرار گرفته است، اما بر صاحب‌نظران حفظ پیش‌نیازهای این مشی تامین‌کننده عزت و سعادت وظیفه‌ای مبرم است.

اتحاد و یکپارچگی ملت بدون تقویت فرهنگ ملی ناممکن است. هرگونه رویکرد تضعیف‌کننده فرهنگی که آحاد ملت را به یکدیگر پیوند می‌دهد، آفتی مخرب باید تلقی شود. پیدایش روحیه رفاه‌طلبی بویژه در میان سیاستمداران و تصمیم‌سازان گناهی نابخشودنی است زیرا مقاومت را بی‌اثر کرده و تمایل به سازش و کرنش را ترویج می‌کند.

آنچه به ملت عظمت می‌بخشد ایستادگی در برابر زیاده‌خواهی قدرتمداران است. مباد آن‌که زیستن تجملی و اشرافیت‌گرایی خواص موجب کندی یا انحراف در مسیر دستیابی به عظمت ملت‌ها شود.

عباس سلیمی‌نمین