دروغگوها به بهشت نمی‌روند

دروغ‌های بزرگی وجود دارد و همچنین دروغ‌هایی کوچک؛ در این بین‌ها چیزی هم هست به نام دروغ مصلحتی که از رایج‌ترین این دروغ‌ها، در مطب پزشکان گفته می‌شود. حتی در زمان‌های بسیار دور، بقراط پدر علم پزشکی می‌دانست که برخی از بیماران یونانی، دروغ‌هایی به او می‌گویند، بنابراین به منظور فهمیدن این‌که آیا بیمار حقیقت را می‌گوید یا خیر، ضربان نبض او را اندازه می‌گرفت.

روش‌های دیگری نیز وجود دارد که پزشک می‌تواند با درایت، مچ بیمار را بگیرد. برای مثال، پزشک معالج «جانی‌هافمن»، مدیر بازاریابی یک شرکت در لس‌آنجلس، در یکی از ملاقات‌هایش از وی پرسید آیا هنوز سیگار می‌کشد و‌ هافمن پاسخ داد که آن را ترک کرده است. پزشک نیم نگاهی به او کرد و گفت: «پس لابد آن بسته که باعث برآمده شدن جیب شما شده متعلق به دوستتان است!»‌هافمن شرمنده و دستپاچه از این رسوایی فقط توانست پاسخ دهد که متحیر است از این‌که آن بسته آنجا چه کار می‌کند! اما برای شخصیت‌ هافمن، زیبنده‌تر این بود که خجالت را کنار می‌گذاشت و با شجاعت حقیقت را می‌گفت.

بسیاری از بیماران احساس می‌کنند که دروغ گفتن یا حذف قسمتی از حقایق کمتر ایجاد ترس و نگرانی می‌کند تا این‌که بخواهند به زخم زبان و انتقاد دیگران از رفتار و شیوه زندگی پرخطر گوش فرا دهند.

هافمن که اندکی پس از آن ملاقات سیگار را به کلی کنار گذاشت و هم‌اکنون بیش از 5 سال است که از دخانیات استفاده نمی‌کند، می‌گوید: «من ابله نیستم و مسلما هر کسی می‌داند که سیگار بد است ولی چه کسی دوست دارد که به نصیحت و پند و اندرز دیگران گوش دهد؟»

طبق یک بررسی‌انجام شده،‌هافمن در میان 13 درصد از 1500 فرد مورد تحقیق بود که اقرار کردند به پزشک خود دروغ گفته‌اند؛ تحقیقی که در آن 32 درصد هم اذعان داشتند که حقیقت را کمی‌تحریف کرده‌اند که در حقیقت تعبیری محترمانه برای دروغ گفتن است؛ این‌طور که معلوم است دروغ‌های انسان‌ها طیف گسترده‌ای دارد. تحقیق دیگری نشان داده‌ است که حدود 40 درصد افراد، در مورد پیروی از توصیه‌های درمانی پزشک و بیش از 30 درصد، در مورد رعایت رژیم غذایی و انجام ورزش به پزشک خود دروغ گفتند.

پزشکان باور دارند که بیشتر بیماران با قصد دروغ گفتن پا به مطب نمی‌گذارند بلکه ترس از رسوا شدن، شرمنده از قضاوت پزشک در مورد آنها، تمایل به جلوه کردن به عنوان فردی درستکار، فقدان دانش کافی در مورد این‌که چرا برخی سوال‌ها ضروری است و حتی نگرانی بابت بیمه، آنها را به سوی مسیر دروغگویی سوق می‌دهد. این دروغ‌های کوچک می‌تواند عواقب بزرگی داشته باشد ازجمله این‌که امکان درمان صحیح را از پزشک می‌گیرد یا گاهی می‌تواند منجر به تجویز آزمایش‌های غیرضروری یا تجویز داروهای اشتباه شود. برای مثال اگر فرد به دروغ به پزشک خود بگوید که تمام داروهای تجویز شده توسط او را مصرف کرده در حالی‌که هنوز فشار خون وی طبیعی نشده باشد، پزشک ممکن است به ناچار نوع دارو را عوض کرده یا دوز آن را بالا ببرد یا اگر وزن فرد اضافه شده باشد در حالی‌ که سوگند خورده که رژیم غذایی را همراه با ورزش به خوبی رعایت کرده‌است؛ به‌طور حتم پزشک دلایل دیگری را برای افزایش وزن او خواهد جست و این باعث هدر رفتن وقت و هزینه بیمار می‌شود.