پزشک خانواده

سندرم تونل کارپ (یک مسیر عبوری برای وترها و عصب مدیان در مچ دست)‌ احتمالا تشخیص بیماری شماست. علائم و نشانه‌های این بیماری عبارتند از:

احساس بی‌حسی یا گزگز در انگشتان و دست مخصوصا در انگشت شست، اشاره و میانی.

درد مچ دست ممکن است به ساعد، کف دست یا انگشتان انتشار یابد.

بی‌حسی یا درد در شب بدتر می‌شود و ممکن است به حدی برسد که شما را از خواب بیدار کند.

ضعف در دست.

التهاب یا تورم بافت‌های داخل تونل می‌تواند عصب مدیان را تحت فشار قرار دهد. عصب مدیان مسوول حس لامسه در انگشت شست، انگشت اشاره، انگشت میانی و قسمتی از انگشت حلقه‌ای است. تحت فشار قرار گرفتن این عصب موجب تولید طرح خاصی از بی‌حسی و درد می‌شود که تحت عنوان سندرم تونل کارپ شناخته می‌شود. بسیاری اوقات این سندرم در هر دو مچ دست پدید می‌آید. اگرچه سندرم تونل کارپ بیشتر بدون علت اختصاصی شکل می‌گیرد. تعدادی از عوامل می‌توانند شما را مستعد به ابتلای این بیماری نمایند. این عوامل شامل آرتریت (التهاب مفصل)‌، چاقی، سیگار کشیدن، حاملگی و مشاغلی خاص که در برگیرنده حرکات مکرر و قوی دست هستند، می‌باشند.

سندرم تونل کارپ می‌تواند افراد قالی‌باف، قصاب، پیانیست، مکانیک و بندرت افرادی که به تفریح گلف، دوچرخه‌سواری یا قایق‌سواری می‌پر‌دازند را گرفتار سازد. عامل اصلی، فعالیت‌های تکرار شونده و با نیروی زاید در حالی که مچ دست خم است، می‌باشند.

سندرم تونل کارپ می‌تواند در همراهی بعضی اختلالات غدد درون ریز نظیر دیابت، آکرومگالی و بندرت کم‌کاری تیروئید و آرتریت روماتوئید دیده شود. به طور کلی زنانی که به میانسالی نزدیک می‌شوند، احتمال بیشتری برای ابتلا به سندرم تونل کارپ دارند.

نشانه اصلی که موجب تشخیص این بیماری می‌شود، بی‌حس نبودن انگشت کوچک است. ممکن است پزشک شما آزمایش‌های مختلفی برای مشخص کردن این مطلب که آیا موج الکتریکی که از عصب مدیان عبور می‌کند هنگام عبور از تونل کارپ کند می‌شود، صورت دهد و به این ترتیب وجود فشار روی عصب را اثبات کند. احساس سوزش یا درد تیر کشنده به داخل دست یا ساعد هنگام ضربه زدن به کف دست نزدیک به مچ نیز ممکن است علامتی از سندرم تونل کارپ باشد. علاوه بر این ممکن است توده عضلانی شست دست تحلیل رفته باشد.

درمان مناسب می‌تواند درد و بی‌حسی را تسکین دهد و معمولا از آسیب دائم به دست و مچ آن جلوگیری می‌کند. سندرم درمان نشده می‌تواند منجر به آسیب دائمی عصب و عضله گردد. درمان محافظه‌کارانه عموما شامل اجتناب یا تغییر بعضی فعالیت‌های خاص می‌شود. آتل اغلب کمک‌کننده است مخصوصا در کاستن درد هنگام شب و این کار را از طریق ممانعت از زخم شدن مچ که عصب مدیان را در کانال کارپ تحت فشار می‌گذارد، صورت می‌دهد. قرار دادن یخ و حرکات کششی مچ دست می‌تواند نشانه‌ها را تسکین دهد.

استامینوفن یا داروهای غیراستروئیدی نظیر ایبوپروفن، ناپروکسن یا آسپیرین ممکن است در رهایی از ناراحتی کمک‌کننده باشند. اگر رویکردها و استراتژی‌های محافظه‌کارانه در تسکین علائم ناتوان باشند، ممکن است پزشکتان یک داروی استروئیدی نظیر کورتیزون به داخل ناحیه درگیر تزریق کند. اگر مشکل مرتبا عود کند ممکن است پزشکتان عمل جراحی را توصیه نماید.

وقتی نشانه‌های سندرم تونل کارپ علی‌رغم دیگر درمان‌ها باقی بمانند، احتمالا انجام عمل جراحی برای باز کردن تونل و اختصاص فضای بیشتر به عصب مدیان بهترین انتخاب درمانی خواهد بود. مکررا این عمل جراحی از طریق وسیله کوچکی تحت عنوان آندوسکوپ صورت می گیرد. استفاده کامل از مچ دست معمولا ظرف چند هفته تا ماه امکان‌پذیر می‌شود.

اگرچه در بعضی موارد، مقداری از بی‌حسی باقی خواهد ماند و این‌که ناراحتی در بعضی فعالیت‌های خاص دوباره ایجاد شود، شایع است. وقتی فعالیتی را انجام می‌دهید که مشتمل بر حرکات مکرر و دارای نیروی زیاد، در حالی که مچ دست خم می‌باشد؛ هستند، بعضی احتیاطات را رعایت کنید. هر 15 تا 20 دقیقه فعالیت را قطع کنید و به آرامی دست و انگشتان را تحت کشش قرار داده و خم کنید. در صورت امکان نوع فعالیت را عوض کرده و در هر ساعت کار دیگری را برای چند دقیقه انجام دهید. از فشردن خیلی شدید دست هنگام رانندگی، نوشتن یا زمان استفاده از ابزار کوچک دستی اجتناب کنید. استفاده از تبدیل‌های بزرگ و نرم که به عنوان دستگیره روی خودکار، مداد و ابزار به کار می‌روند، ممکن است مفید باشد.

سوالات پزشکی خود را با ما در میان بگذارید.